8. kadencja, 36. posiedzenie, 1. dzień (22-02-2017)

12. punkt porządku dziennego:

Pierwsze czytanie rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz niektórych innych ustaw (druk nr 1287).

Poseł Włodzimierz Nykiel:

    Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt w imieniu Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska przedstawić stanowisko w sprawie ustawy o zmianie ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz niektórych innych ustaw, druk nr 1287.

    Ustawa, projekt ustawy, o którym dziś mowa, wyprzedza przyszłe kompleksowe regulacje dotyczące stopni naukowych i tytułu naukowego. To stanowisko, które przedstawię, nie dotyczy wszystkich uregulowań projektu, a dotyczy ˝Doktoratu wdrożeniowego˝, uprawnień równoważnych z uprawnieniami doktora habilitowanego oraz powoływania przewodniczącego Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. To stanowisko uwzględnia poglądy środowiska akademickiego, zarówno te ujęte w dokumentach, jak i wiele opinii, które zdobyliśmy w rozmaity sposób, ustnie, także w innej postaci, protokołów posiedzeń itd.

    A więc koncepcja ˝Doktoratu wdrożeniowego˝ uzasadniana potrzebą weryfikacji współpracy młodych absolwentów uczelni i samych uczelni z otoczeniem społeczno-gospodarczym, a także potrzebą dynamizacji procesów wdrożeniowych generalnie zasługuje za akceptację. Nie znaczy to, że uregulowania zawarte w projekcie nie budzą wątpliwości. Między innymi krytykowane jest samo określenie tego doktoratu jako oryginalnego rozwiązania w zakresie zastosowania wyników własnych badań naukowych w sferze gospodarczej i społecznej. Zwraca się tu uwagę na problemy interpretacyjne, ale generalnie ˝Doktorat wdrożeniowy˝ zasługuje na akceptację.

    Nie zasługuje natomiast na akceptację możliwość uzyskiwania uprawnień równoważnych z uprawnieniami doktora habilitowanego. Za takim stanowiskiem przemawiają co najmniej dwa powody. Po pierwsze, musimy pamiętać o tym, że w naszej kulturze, tradycji akademickiej, i to już od wielu lat, stopień doktora habilitowanego oznacza poziom naukowy umożliwiający prowadzenie samodzielnej pracy naukowej, także włączanie się w debatę naukową, tworzenie zespołów badawczych itd. W tym zakresie nie mogą więc wystarczyć osiągnięcia w procesach wdrożeniowych.

    Po drugie, nie można zaakceptować rozwiązania, zgodnie z którym nadawanie uprawnień równoważnych z uprawnieniami doktora habilitowanego należałoby do rektora, dyrektora instytutu naukowego Polskiej Akademii Nauk albo dyrektora instytutu badawczego. Nie wolno podważać roli organów kolegialnych w tym zakresie. Ponadto takie rozwiązanie, i na to wskazywało wiele osób, może prowadzić do nadużyć wynikających np. z chęci szybkiego osiągnięcia minimum kadrowego. Chcę także przypomnieć, że w wyniku zmian w ustawie o instytutach badawczych dyrektorem może być doktor. Wobec tego w tej sytuacji doktor miałby nadawać uprawnienia doktora habilitowanego. To, szczerze mówiąc, trudne jest dla mnie do wyobrażenia.

    O trzeciej z tych spraw krótko. Otóż należy również opowiedzieć się za dotychczasowym rozwiązaniem dotyczącym powołania przewodniczącego Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Zmiana tych przepisów jest nieuzasadniona. CK powinna nadal wskazywać kandydatów na stanowisko przewodniczącego. Proponowana zmiana osłabia pozycję CK, a wzmacnia pozycję ministra, co jest nieuzasadnione. Dziękuję bardzo. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia