8. kadencja, 36. posiedzenie, 2. dzień (23-02-2017)

20. punkt porządku dziennego:

Sprawozdanie Komisji Kultury i Środków Przekazu o poselskim projekcie uchwały w sprawie upamiętnienia 30. rocznicy śmierci ks. Franciszka Blachnickiego (druki nr 1099 i 1271).

Poseł Grzegorz Furgo:

    Panie Marszałku! Szanowni Państwo! Ksiądz Franciszek Blachnicki, gwałtownik Królestwa Bożego - tak o nim mówił Jan Paweł II. Urodzony w Rybniku w 1921 r. w wielodzietnej rodzinie Józefa i Marii Blachnickich. W dzieciństwie był aktywnym harcerzem, w 1938 r. zdał maturę i podjął służbę wojskową. Jako 18-letni chłopak po klęsce wrześniowej założył konspiracyjną organizację w Tarnowskich Górach. W 1940 r. wpadł w ręce gestapo. Po kilku tygodniach przesłuchań został wywieziony do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, gdzie, mając nr 1201, przebywał przez 14 miesięcy, z tego 9 miesięcy w karnej kompanii, a prawie miesiąc w bunkrze. Z Oświęcimia przeniesiono go ponownie do aresztu śledczego w Zabrzu, potem w Katowicach. W 1942 r. otrzymał wyrok śmierci przez ścięcie za działalność konspiracyjną przeciwko Rzeszy. Kolejne miesiące spędził w areszcie, czekając na wykonanie wyroku śmierci, jednak został ułaskawiony, a karę śmierci zamieniono na wyrok 10 lat ciężkiego więzienia po zakończeniu wojny. Do tego czasu miał przebywać w hitlerowskich obozach pracy i więzieniach. 17 kwietnia 1945 r. został uwolniony przez armię amerykańską. W trakcie jego pobytu w areszcie nastąpiło wydarzenie, o którym później mówił jako o najważniejszym wydarzeniu w swoim życiu. Postanowił zostać księdzem. Po zakończeniu wojny wstąpił do Śląskiego Seminarium Duchowego w Krakowie, studiował na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1950 r. otrzymał święcenia kapłańskie.

    Swoją działalność, tak znienawidzoną przez ówczesny reżim, rozpoczął we wczesnych latach 50., tworząc struktury ruchu odnowy chrześcijańskiej. Otworzył ośrodek katechetyczny, zaczął akcję przeciwalkoholową - Krucjatę Wstrzemięźliwości, która przybrała charakter ruchu odnowy religijno-moralnej opartej na duchowości o. Maksymiliana Kolbego. 3 lata aktywności tego ruchu wystarczyły, by władze państwowe PRL-u w obawie przed upowszechnieniem jego idei zlikwidowały centralę Krucjaty Wstrzemięźliwości w Katowicach, zaś ks. Blachnickiego aresztowano i skazano na 13 miesięcy więzienia z zawieszeniem na 3 lata. Od 1961 r. ks. Blachnicki kontynuuje studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie również się doktoryzuje. Publikuje ok. 100 prac naukowych i popularnych, pracuje na KUL-u w charakterze asystenta i adiunkta. Rezygnuje z zatrudnienia na znak protestu wobec niezatwierdzenia przez Ministerstwo Oświaty jego pracy habilitacyjnej. W 1963 r. ks. Blachnicki podjął na nowo prowadzenie rekolekcji oazowych. Tak narodził się ruch zwany dziś Ruchem Światło-Życie, którego celem było wychowanie dobrych chrześcijan i realizacja (Dzwonek) posoborowej wizji Kościoła jako wspólnoty.

    Mogę sekundę? Bo ja... Dziękuję.

    Ksiądz Blachnicki poprowadził łagodną rewolucję bez nienawiści i przemocy. Akceptacją miłości, pięknym słowem przyprowadził do Kościoła tysiące młodzieży. Ze swojego kościoła uczynił kościół otwarty, z rekolekcjami na świeżym powietrzu, wycieczkami w góry, swobodną dyskusją o wierze. Wszystko to pod opieką kard. Wojtyły, który chronił ruch oazowy przed władzami PRL. Ruch Światło-Życie zainspirował również członków Kościoła katolickiego na Słowacji, w Czechach, Niemczech, na Białorusi i na Litwie. W okresie ˝Solidarności˝ ks. Blachnicki powołał Niezależną Chrześcijańską Służbę Społeczną mającą upowszechnić ideę ruchu wyzwolenia bez przemocy. Stan wojenny zastał go w Rzymie, do Polski nigdy już nie wrócił. Osiadł w Carlsbergu w polskim ośrodku Marianum. Prowadził w nim pracę duszpasterską pośród polskich emigrantów, założył Chrześcijańską Służbę Wyzwolenia Narodów, stowarzyszenie skupiające Polaków oraz przedstawicieli narodów Europy Środkowo-Wschodniej wokół idei suwerenności wewnętrznej jedności narodów w walce o wyzwolenie. Zmarł w Carlsbergu 27 lutego 1987 r. 17 lutego 1994 r. został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski oraz niedługo po tym Krzyżem Oświęcimskim. 9 grudnia 1995 r. rozpoczął się jego proces beatyfikacyjny. Dziękuję bardzo. (Oklaski)

    Dziękuję, panie marszałku, za możliwość dokończenia.

Przebieg posiedzenia