8. kadencja, 36. posiedzenie, 3. dzień (24-02-2017)

Oświadczenia.

Poseł Krzysztof Szulowski (tekst niewygłoszony):

    Oświadczenie w sprawie wypowiedzi Fransa Timmermansa

    Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Politycy Unii Europejskiej z Europy Zachodniej już wielokrotnie dali się poznać jako ci, którzy pozwalają sobie na zbyt wiele, w sposób nieobiektywny, często partyjniacki i koniunkturalny, a na pewno nieuprawniony, komentując sytuację w Polsce po przejęciu rządów przez Prawo i Sprawiedliwość. Machnąć by można było na to ręką, gdyby nie to, że czasami czynią to znani politycy, a co gorsza, także pełniący różne funkcje w instytucjach Unii Europejskiej.

    Takim przykładem z przełomu lat 2015 i 2016 był przewodniczący Parlamentu Europejskiego Martin Schulz, który rozbrykał się do tego stopnia, że kontrowersyjne wypowiedzi z jego strony w odniesieniu do Polski padały co chwila. Gdy ten się uspokoił, pałeczkę przejął następny. Tym razem chodzi o wiceszefa Komisji Europejskiej Fransa Timmermansa. Tamten Niemiec, ten Holender, obydwaj o skrajnie lewicowych poglądach. Timmermans, obrońca praw człowieka i wielki orędownik małżeństw homoseksualnych, jakoś nie może dostrzec prawa większości polskiego społeczeństwa do wybrania i popierania prawicowego rządu i związek ten wyraźnie mu nie pasuje.

    Już od kilku miesięcy dyżurnym tematem jego zainteresowania i przedmiotem wypowiedzi było oczywiście, jakżeby inaczej, funkcjonowanie Trybunału Konstytucyjnego, sądownictwa, mediów, tak jakby komukolwiek rzeczywista krzywda się działa. Ale na to, że pewne osoby i środowiska potrafią kreować wydumane problemy, recepty nie ma. Tenże Frans Timmermans w ostatnim czasie wyraźnie zaostrzył kurs, domagając się wszczęcia wobec Polski procedury monitoringu. Zagroził ˝innymi opcjami˝, a ostatnio wprost wezwał państwa członkowskie Unii Europejskiej - no może, jego zdaniem, poza Niemcami, na których ciążą historyczne relacje z Polską - do wspólnego frontu przeciwko Polsce.

    W swoich planach rozważa eskalację konfliktu z naszym krajem tak dalece, że, jego zdaniem, może trzeba będzie się zastanowić nad odebraniem Polsce prawa głosu na forum Unii Europejskiej. Na konferencji monachijskiej nie omieszkał również dopiec polskiemu rządowi konstatacją o Trybunale Konstytucyjnym. Wszak to Holender, to może lepiej, żeby się w tej kwestii nie wypowiadał - w tym kraju nie ma przecież takiego tworu jak Trybunał Konstytucyjny, a nawet jest konstytucyjny zakaz oceniania przez sąd zgodności ustaw parlamentarnych z konstytucją. Pomimo ripost polskich polityków, odpowiedzi polskiego rządu na kolejne kierowane pisma, pomimo apeli polityków rządzących krajem, wszystko to jak rzucanie grochem o ścianę. Dzisiaj Timmermans wprost optuje za sankcjami wobec Polski i zamierza skierować pismo do prezydencji maltańskiej o włączenie dyskusji o praworządności w Polsce do agendy rady GAC - unijnych ministrów ds. europejskich.

    Klapki na oczach i wata w uszach działają skutecznie. Pozwalają widzieć i słyszeć każdą opcję pod warunkiem, że jest lewicowa lub wprost lewacka. Krucjata Fransa Timmermansa trwa i pewnie będzie trwać nadal.

    Czy jednak możemy to akceptować, czy tak powinien postępować unijny urzędnik? Czy to jest wyznawanie unijnych zasad: politycznego pluralizmu, poszanowania równości i tożsamości narodowej, rozsądku i unikania wysuwania gróźb?

    Unia Europejska ma problemy rzeczywiste i wydumane. O tych pierwszych, przede wszystkim związanych z zalewem Europy przez islamskich uchodźców i groźbą utraty dotychczasowej tożsamości, o Brexicie, problemach gospodarczych, walutowych trudno się dyskutuje. Łatwiej próbować znaleźć obiekt do ataku, przysłowiowego chłopca do bicia, i postawić go w kącie.

    To droga donikąd. Chciałoby się rzec: Frans, nie bądź Martin. Dziękuję bardzo.

Przebieg posiedzenia