8. kadencja, 38. posiedzenie, 2. dzień (23-03-2017)
19. punkt porządku dziennego:
Sprawozdanie Komisji do Spraw Unii Europejskiej o poselskim projekcie uchwały w 60. rocznicę zapoczątkowania procesów integracji europejskiej (druki nr 1391 i 1394).
Poseł Robert Winnicki:
Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Akurat pl. Na Rozdrożu to nie jest fortunne miejsce do chwalenia Unii Europejskiej, bo stoi tam pomnik jednego z ojców suwerenności, Romana Dmowskiego, który zdecydowanie takich pomysłów jak eurosojuz nie popierał.
Wysoka Izbo! Świętować będzie Unia 60-lecie traktatów rzymskich, ale tak naprawdę, jeśli mówimy o tym konstrukcie Unii Europejskiej, z którym dzisiaj mamy do czynienia, to przede wszystkim trzeba by się odwołać do traktatu z Maastricht i traktatu lizbońskiego. Te dwa traktaty w walnym stopniu stworzyły dzisiejszą Unię Europejską. Nie jest prawdą bardzo często głoszona teza, że Unia w ostatniej dekadzie czy w ostatnich kilku latach zaczęła zmieniać się na niekorzyść. Ta teza często pada ze strony Prawa i Sprawiedliwości - że następuje pogłębienie centralizmu, procedur demokratycznych jest coraz mniej, coraz mniejszy państwa narodowe mają wpływ na to, co się dzieje w Unii Europejskiej. Nie jest to prawda, dlatego że taki cel był zakładany od początku, a co najmniej od 1993 r., od traktatu z Maastricht. W tym sensie państwo mówią o jakimś pustym zbiorze.
Dzisiaj mówicie o suwerenności. Trzeba było być przeciwko wchodzeniu do Unii Europejskiej, tak jak narodowcy, trzeba było być przeciwko traktatowi lizbońskiemu, tak jak my, narodowcy, a nie teraz zajmować się gaszeniem pożaru w płonącym domu - bo tak wygląda sytuacja. Tutaj stanowisko liberalnej części opozycji jest spójne. Tak, oni zawsze mówili: superpaństwo, federacja, oddać suwerenność, być prowincją supermocarstwa. Ale ˝supermocarstwo˝ to też sformułowanie, którego użył ostatnio Jarosław Kaczyński.
Albo jesteśmy prowincją supermocarstwa i państwo to akceptujecie, albo jesteśmy suwerennym państwem. Nie ma tutaj trzeciej opcji. Niestety tę trzecią opcję zakłada ten projekt uchwały. Ten projekt uchwały jest jakąś marzycielską wizją takiej Europy, jakiej chciałby PiS, a takiej propozycji nie ma na stole. Są dwie. Jest projekt elit unijnych, które zresztą tracą poparcie w swoich własnych państwach, i to, czy będzie ściślejsza integracja, czy będzie Europa dwóch prędkości, wcale nie jest przesądzone, dlatego że może się okazać w ciągu najbliższego roku albo najbliższych lat, że to właśnie w państwach Zachodu dojdą do głosu siły narodowe, które zdemontują Unię Europejską. Oby tak się stało. A więc Polska dzisiaj nie powinna swojej polityki definiować jako nierealne marzenie o rzeczywistości, która nie istnieje, nie istniała i istnieć nie będzie. Bo albo eurokratom uda się rzeczywiście wziąć społeczeństwa Zachodu - przepraszam za kolokwializm - za pysk, spacyfikować nastroje niepodległościowe i narodowe, i rzeczywiście zrobią Federalstadt Europa, albo państwa będą suwerenne. To są dwie realne propozycje i o nich powinniśmy rozmawiać.
Polska powinna dzisiaj prowadzić politykę zagraniczną, która jest nastawiona na kontakty dwustronne ze wszystkimi państwami regionu, ze wszystkimi mocarstwami, i nie wykluczać żadnej opcji, dlatego że Unii Europejskiej w kształcie proponowanym w tej uchwale po prostu nie będzie. To jest mowa o zbiorze pustym. Ruch Narodowy postuluje, żebyśmy przeszli do twardego realizmu w polityce zagranicznej, żebyśmy przestali zaklinać rzeczywistość. Ta sytuacja z Brukseli, głosowanie przegrane 27 do 1, jest tutaj symptomatyczna. Dlaczego? Dlatego że pomysł i działanie, które są z gatunku takich działań, które się uzgadnia dwustronnie pomiędzy państwami, chciano zrealizować za pomocą narzędzi na forum międzynarodowym. No nie, stawiamy albo na jedno, albo na drugie.
Kierunek, w jakim chcą podążać elity unijne, wskazuje nam, że powinniśmy bardzo szybko dążyć do poprawy relacji bilateralnych i do utrzymywania ich przede wszystkimi z najważniejszymi graczami, z mocarstwami. To jest dzisiaj wyzwanie, którego niestety ta uchwała nie podejmuje. Dlatego istotne jest, by rząd zaczął zachowywać się konsekwentnie, suwerennie, by zaczął sprawy stawiać jasno; by nie oburzał się, nie obrażał się, nie porównywał Marine Le Pen do Władimira Putina, tylko zaczął się zastanawiać, jak z przyszłością polskiej i europejskiej polityki, jak z ruchami, które dążą do suwerenności, współpracować. To jest przesłanie, które powinno być tu zawarte, a niestety w tej uchwale go nie ma.
Przebieg posiedzenia