8. kadencja, 38. posiedzenie, 2. dzień (23-03-2017)

21. punkt porządku dziennego:

Pierwsze czytanie rządowego projektu ustawy o roszczeniach o naprawienie szkody wyrządzonej przez naruszenie prawa konkurencji (druk nr 1370).

Poseł Lidia Gądek:

    Dziękuję bardzo.

    Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Lektura procedowanego w bieżącym punkcie obrad projektu ustawy któryś to już raz zaświadcza o doniosłym znaczeniu prawodawstwa unijnego. Gdyby bowiem nie stosowana dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady, do zmiany często nieprzystających do rzeczywistości przepisów regulujących dochodzenie roszczeń odszkodowawczych z tytułu naruszenia prawa konkurencji zapewne by nie doszło.

    Po raz kolejny jednak nasz rząd zalicza terminową obsuwę, gdyż zgodnie z postanowieniami dyrektywy nowelizacja czterech aktów prawnych powinna nastąpić do dnia 27 grudnia 2016 r. i choć idea wprowadzenia przepisów jest absolutnie bezsporna, to sposób ich formułowania nakazuje zadać kilka pytań.

    Jakie przesłanki polityczne lub merytoryczne zadecydowały o rozszerzeniu zakresu domniemania zaistnienia szkody poza ten wymagany przez dyrektywę? Dlaczego w odniesieniu do tej samej czynności projektodawca w art. 19 ust. 3 posługuje się terminem ˝opinia˝ (Dzwonek) - już kończę, pani marszałek - zaś w art. 21 ust. 2 terminem ˝stanowisko˝? Jaka w tym wypadku jest różnica pomiędzy opinią a stanowiskiem? Dlaczego projektodawca w sposób jednoznaczny i klarowny nie określił kwestii retroaktywności ustawy? W szczególności mam na myśli zmianę w art. 442¹ § 1 Kodeksu cywilnego oraz art. 34 i po części art. 35 projektu. Dziękuję bardzo.

Przebieg posiedzenia