8. kadencja, 39. posiedzenie, 1. dzień (05-04-2017)
Oświadczenia.
Poseł Jacek Kurzępa:
Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Wielka Wspólnoto Gospodarzy Wsi Polskiej - Panie i Panowie Sołtysi! Tak się składa, że parę dni temu obchodziliśmy święto sołtysa, i prawdopodobnie wielu z nas, posłanek i posłów, miało okazję uczestniczyć w rozlicznych w całej Polsce spotkaniach, podczas których pochylaliśmy się przed wami, gospodarzami wsi, sołtysami, którzy bardzo często wypełniają niebywale niewdzięczną rolę związaną z tym, że jesteście, panie i panowie sołtysi, na pierwszej linii frontu. Tak się bowiem składa, że jeśli chodzi o należne daniny gminne czy też należne obciążenia finansowe wobec państwa, to tę wieść niosą sołtysi i za to dostają cięgi. Jeszcze większe cięgi dostają za to, że te pieniądze muszą wyegzekwować. W związku z czym jest to rola niebywale niewdzięczna. Natomiast państwo sołtysi z dużą starannością, rzetelnością i cierpliwością ją wypełniacie. Myślę, że wypada z tego miejsca, z mównicy sejmowej, podziękować wam za ten trud, uznać ważność tego wszystkiego, co czynicie.
Tak sobie myślę, że sołtys we wsi to ktoś, to figura. I pewno każdy z nas wie o tym, że tak jest. Ale żeby zostać sołtysem, to nie jest taka bagatelka, że każdy, pierwszy z brzegu może nim zostać. Jesteście państwo rekomendowani, wybierani przez wspólnotę mieszkańców, akceptowani przez wójta czy burmistrza, bo macie określone cechy, bo jesteście kimś, komu można zaufać, powierzyć dbałość o życie wspólnoty wioskowej. I tak sobie myślę, a powiem wam o tym jako mieszkaniec małej wsi na ziemi lubuskiej, wsi Marcinowice, który z niebywałym respektem, ale też, powiem, zazdrością przygląda się swemu sołtysowi, panu Janowi Taciakowi, który 28 lat pełnił swoją posługę sołtysa. Jest on od pewnego czasu już nieczynny jako sołtys, ale 28 lat to jest niebywały szmat czasu. Wobec powyższego moja wieś i pan Jan sołtys Taciak to jedna historia. A towarzyszyła jej i towarzyszy jej zawsze historia pani Jadzi sołtysowej Taciakowej, która przecież musiała wspierać męża i jest podobnie jak i on legendą mojej wsi. Zawsze ze wszystkimi zagada, do każdego zajrzy, zastuka, zawsze zmityguje, kiedy trzeba, ale też zachęci do pewnych działań wspólnotowych. Czy to w okresie świąt, teraz, zbliżającej się Wielkiejnocy najpierw przysposabia swoją chatę, swoje obejście, a my, wioskowi, przyglądając się temu wzorcowi, robimy podobnie. I oczywiście doskonale wiecie, że jak się idzie do kościoła w niedzielę, to jeden popatruje przez płot do drugiego, na ile już obejście i gumno jest uporządkowane, na ile okna wymyte, na ile drzewka przycięte. Bo to tak jest we wsi. I myślę, że rola sołtysa czy sołtysowej związana jest nie tylko z tworzeniem więzi, ale również z pomocniczością, doradztwem, życiową mądrością. Na pewno to są cechy, które same z siebie nie przychodzą, trzeba je wypracować i trzeba być chyba dobrym człowiekiem. Tak sobie myślę, że wielu z was, sołtysów i pań sołtys, po prostu jest dobrymi ludźmi, cierpliwymi, pracowitymi, skromnymi.
Wobec tego mam takie wrażenie, że warto poprosić nas wszystkich, wioskowych, o więcej respektu i szacunku do sołtysa, o to, żebyśmy z ochotą podejmowali inicjatywy, które nam proponuje. Sołtys we wsi to figura, trzeba o niego dbać, ale też trzeba się cieszyć z tego, że jest taki, jaki jest. Wszystkiego dobrego. (Oklaski)
Przebieg posiedzenia