8. kadencja, 4. posiedzenie, 1. dzień (09-12-2015)

3. punkt porządku dziennego:

Pierwsze czytanie przedstawionego przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej projektu ustawy o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (druk nr 62).

Poseł Katarzyna Lubnauer:

    Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Nigdy w Polsce nie było ograniczenia i braku wyboru, jeżeli ktoś chciał pracować dłużej na emeryturze. Mimo to większość Polaków idzie na emeryturę w dniu nabycia praw emerytalnych. To najczęściej nie pracownik, ale pracodawca decyduje o momencie, w którym pracownik idzie na emeryturę. Wynika to z faktu, że taki pracownik często jest droższy, czasem mniej sprawny, czasem po prostu można znaleźć młodego za najniższą krajową. Jeżeli będzie potrzebna redukcja zatrudnienia, na przykład w związku z tym, że nie będziemy mieli jednego rocznika sześciolatków, siedmiolatków w szkole podstawowej, to w pierwszej kolejności pracę, po wejściu tej ustawy, stracą nauczycielki 60+, dlatego że one nie będą miały w tym momencie wieku ochronnego. Wiek ochronny to cztery lata przed 60. rokiem życia i kończy się on w momencie nabycia praw do emerytury. Przypomnijmy, emerytura zależy od dwóch czynników. Jednym z tych czynników jest ilość zebranych przez nas składek, które są związane z naszym czasem pracy. Drugim czynnikiem jest tzw. czynnik aktuarialny. Czynnik aktuarialny to jest przewidywany czas życia na emeryturze. Kobiety żyją dłużej, w związku z tym więcej czasu spędzają na emeryturze, więc ich emerytury są niższe również ze względu na ten czynnik aktuarialny. Oznacza to, że 40% obecnych czterdziestolatek lub kobiet młodszych będzie miało tę emeryturę w wysokości 1/5 średniej krajowej. Oznacza to kwotę (Dzwonek), która nie wystarcza na przeżycie. Moje pytanie: Co zamierza uczynić prezydent, by zapobiec wzrostowi ubóstwa wśród przyszłych emerytów? Czy przewidujemy na to jakieś specjalne środki z pomocy społecznej? (Oklaski)

Przebieg posiedzenia