8. kadencja, 41. posiedzenie, 2. dzień (11-05-2017)

18. punkt porządku dziennego:

Informacja bieżąca.

Poseł Magdalena Kochan:

    Dziękuję bardzo.

    Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W wielu sprawach w naszych wystąpieniach, opcji Prawo i Sprawiedliwość i opcji Platforma Obywatelska, pobrzmiewają te same nuty, ale w wielu - kompletnie różne. Muszę powiedzieć, że mamy prawo do różnicy poglądów, ale nie mamy prawa do obrażania się nawzajem. Tymczasem z tej mównicy państwo mówicie o manipulacji i włączaniu problemów dzieci do polityki, o kłamstwach, o wykorzystywaniu politycznym krzywdy. To nie jest dobry sposób dyskusji, w sytuacji gdy podobno wszystkim nam zależy na dobru dzieci, w tym dzieci z niepełnosprawnością.

    Ja bym nawet państwu uwierzyła, że wy chcecie naprawdę dobrze, gdyby nie taki fakt, który jest faktem bezspornym. Mamy 12 szkół przyszpitalnych w Polsce, to też jest włączająca edukacja tak naprawdę. Dziecko, które położone w szpitalu przez rok musi być poddawane leczeniu, może wrócić do swojej klasy, bo w tym szpitalu uczy się w szkole, uczy się po prostu i może zdać do następnej klasy, więc wraca do swoich rówieśników pomimo choroby. Tym szkołom obniżyliście finansowanie, zmniejszyliście je. Obniżacie państwo kwalifikacje osób - nauczycieli - które mają pracować z dziećmi specjalnej troski. Czy to jest droga do dbania o te dzieci? Moim zdaniem nie. Czy państwo w ustawie o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej proponowaliście oddzielenie dzieci ze świetlic środowiskowych od dzieci z domów pomocy społecznej, w tym szczególnie tych z niepełnosprawnością, uznając, że dzieci pełnosprawne w żadnym razie nie mogą się stykać z dziećmi niepełnosprawnymi? Wiele z tych rzeczy udało nam się zatrzymać. (Dzwonek)

    Powiem państwu tak: najtrudniejsze do zburzenia są bariery w naszych rozumach. Jeśli nam naprawdę chodzi o dobro dzieci, nie niszczmy tego, co przez 27 lat w różnych miejscach posłowie z empatią budowali. Nie niszczcie czegoś, co się udało, tylko dlatego że zbudowali to wasi poprzednicy. Naprawiajmy wspólnie. 15% osób niepełnosprawnych żyje wśród nas, dzieci są pełnoprawnymi obywatelami naszego kraju. Zadbajmy o nie wspólnie, nie obrażajmy się. I poprawcie państwo to, o co przed chwilą pytałam.

    I ostatnie pytanie: Czy pan Krzysztof Michałkiewicz, pełnomocnik rządu do spraw osób niepełnosprawnych, był pytany o ten państwa projekt rozporządzenia? Bo moim zdaniem pełnomocnik rządu do spraw osób niepełnosprawnych nie miał prawa w tej sprawie milczeć, tak jak nie milczał rzecznik praw dziecka. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia