8. kadencja, 42. posiedzenie, 1. dzień (24-05-2017)

Oświadczenia.

Poseł Jacek Kurzępa:

    Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Zielonogórzanie i szerzej - lubuszanie! W tych dniach dzięki staraniom społecznego komitetu obchodów wydarzeń zielonogórskich z roku 1960 pod kierownictwem wojewody Roberta Palucha i ks. bp. Tadeusza Lityńskiego możemy wrócić do tych historycznych chwil, ukazać je szerzej liczniejszej publiczności tu w Sejmie przez fakt otwartej dzisiaj wystawy, ale także dla wielu z nas jest to szczególna okazja, by odkryć przemilczaną przez lata, niewystarczająco eksponowaną historię heroicznej obrony Domu Katolickiego w maju 1960 r. przez ówczesnych zielonogórzan.

    Zachęcając was, mieszkańcy Zielonej Góry, do masowego uczestnictwa w uroczystościach, które będą odbywać się 28 maja w mieście, proponuję, byście swoją obecność na nich poprzedzili lekturą licznych artykułów, chociażby z dzisiejszej ˝Gazety Lubuskiej˝ o konferencji na ten temat czy wydawnictwa ˝Ale Historia˝ poświęconego w całości wydarzeniom zielonogórskim. Wydaje mi się, że jest to przydatne, by zrozumieć późniejszy, trudny czas samego indoktrynowanego bezlitośnie miasta i siłowego kształtowania pożądanej, sowieckiej tożsamości mieszkańców.

    Potężny cios zadany katolickiej większości społeczności Zielonej Góry przez fakt ograniczania jej wolności religijnych i praktyk, odbierania Domu Katolickiego, zaowocował masowym protestem ludności. Szacuje się, że w niespełna podówczas 40-tysięcznym mieście Zielonej Górze na ulice wyległo ok. 5 tys., 300 aresztowano, blisko 200 osób skazano. Represje i opresje trwały latami. Na czele protestu stał proboszcz parafii ks. Kazimierz Michalski, były żołnierz, więzień obozów koncentracyjnych, który wykazał się niezłomnością również wobec komunistów i ich zakusów do wyrugowania wpływów Kościoła w komunizowanej Polsce. Stał się bohaterem walczącym o Boga i honor. Za nim poszli zielonogórzanie.

    Jeśli zatem dziś z sejmowej trybuny o tym mówię, to z dwóch powodów - respektu i szacunku wobec ludzi, którzy stanęli w obronie wolności religii, Kościoła i wspólnoty, ale także dlatego, że mam nadzieję, iż wydobywanie z niepamięci historycznej miasta tego bohaterskiego zrywu jego mieszkańców zaowocuje nowym dobrem, choćby budowaniem świadomie tożsamości miasta i jego mieszkańców na heroizmie poprzedników wydarzeń z maja 1960 r., choćby połączeniem się ponownie życiodajnym krwiobiegiem między wczesnymi laty polskiej obecności na ziemiach zachodnich, z ich charyzmatem i gościńcem kulturowym ludzi z kresów i oddaniem Polsce, a współczesnością. Nadaniem obliczu miasta cech wyróżniających, szczególnych, ponętnych i pięknych, tak by Zielona Góra nie była nijaka, a już na pewno nie czerwona. (Oklaski)

    (Głos z sali: Brawo!)

Przebieg posiedzenia