8. kadencja, 42. posiedzenie, 1. dzień (24-05-2017)
1. punkt porządku dziennego:
Informacja ministra spraw wewnętrznych i administracji oraz ministra sprawiedliwości - prokuratora generalnego w sprawie działań podjętych w związku z wydarzeniami mającymi miejsce w Komisariacie Policji Wrocław-Stare Miasto w dniu 15 maja 2016 roku.
Poseł Zbigniew Sosnowski:
Szanowny Panie Marszałku! Szanowna Pani Premier! Panowie Ministrowie! Panie i Panowie Posłowie! Pochylamy się dzisiaj nad bulwersującym opinię społeczną tragicznym wydarzeniem, które miało miejsce z udziałem funkcjonariuszy Policji we Wrocławiu. Tak naprawdę nie jest rolą polskiego parlamentarzysty ocenianie popełnionych przez tragicznie zmarłego czynów karalnych, gdyż do tego powołane są inne organy, przede wszystkim sąd. Rolą parlamentu jest ocena zasadności i skuteczności sprawowanego nadzoru organu, któremu z mocy prawa podlega Policja, a jest to minister spraw wewnętrznych i administracji, a pośrednio - komendant główny Policji. Dlatego skupiam się jedynie na tym, dlaczego dopiero po upływie roku od tragicznego zdarzenia fakt ten ujrzał światło dzienne. Dlaczego nas, polskich parlamentarzystów, społeczeństwo zmusza do podjęcia debaty oraz refleksji nad tak bardzo bolesnym i tragicznym w skutkach zdarzeniem?
Rodzą się więc nieodparte pytania. Jak to jest możliwe, że dopiero pod wpływem naporu społecznego sprawa ujrzała światło dzienne? Czy, i dlaczego, nie wiedział o niej minister konstytucyjnie odpowiedzialny za nadzór nad funkcjonowaniem Policji? Czy istotnie nie wiedział? Tutaj rodzą się poważne wątpliwości. Dzisiaj, obserwując to bacznie jako poseł na Sejm oraz zastępca przewodniczącego Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych, z dużą dozą prawdopodobieństwa mogę stwierdzić, że właśnie wiedział, bo przecież składał sprawozdanie w tej sprawie na posiedzeniu komisji w czerwcu 2016 r., lecz taką drobnostką, jak śmierć człowieka z udziałem funkcjonariuszy Policji, nie chciał zawracać sobie głowy, na zasadzie: było, minęło, ukryć to, być może nie ujrzy to światła dziennego. Minister odpowiedzialny przed parlamentem za prawidłowe funkcjonowanie Policji w braku nadzoru ze swej strony i podległych sobie służb nie widzi nic złego, a nawet nagannego. W kraju o wiele ważniejsze są takie sprawy i priorytety, jak np. oddawanie hołdu przez rzucanie przez funkcjonariuszy Policji konfetti czy też walka ze Związkiem Ochotniczych Straży Pożarnych.
(Poseł Piotr Kaleta: O Jezu...)
To jest prawdziwy program obecnego kierownictwa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. (Oklaski) Pokazówki z udziałem funkcjonariuszy Policji to już norma. Mogliśmy przecież oglądać poprzebieranych za aniołów policjantów. To są właśnie priorytety. Występując z tej trybuny, zmuszony zostałem do wyartykułowania zdarzenia, o którym dokładnie od ponad roku minister spraw wewnętrznych i administracji ponad wszelką wątpliwość posiadał wiedzę, lecz sprawę na tyle zignorował oraz zbagatelizował, że znalazła ona swój epilog przed sądem.
Pytam z tej trybuny: Jak jest możliwe, aby wezwany przez żołnierza pełniącego czynną służbę wojskową patrol Policji nie udzielił temu żołnierzowi pomocy w odzyskaniu skradzionego, a następnie ukrytego munduru wojskowego przez osoby cywilne? Jak jest możliwe udzielenie w opisanej sytuacji odpowiedzi przez funkcjonariusza Policji z 25-letnim stażem, cytuję: No i co z tego? Jak jest możliwe, aby były już komendant rejonowy Policji Warszawa III, a następnie komendant stołeczny Policji, ta sama osoba, nie posiadał wiedzy o tym, że mundur żołnierza stanowi własność Skarbu Państwa i podlega z mocy ustawy o odznakach i mundurach szczególnej ochronie? Gdzie jest Biuro Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji? Komu i czemu służy? Odnoszę to zarówno do tragicznego przypadku z Wrocławia, jak i do przytoczonego przed chwilą zdarzenia dotyczącego nieudzielenia pomocy żołnierzowi zawodowemu przez wezwanych funkcjonariuszy Policji.
To wszystko dobitnie dowodzi, że obecne kierownictwo Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji nie jest zdolne ani do kierowania resortem, ani do reagowania na nadzwyczajne zdarzenia. Zdolne jest natomiast do ukrywania w przemyślany sposób nie tylko przed społeczeństwem, ale i przed parlamentarzystami bardzo niechlubnych zdarzeń i eksponowania jedynie swoich ekstrawaganckich wyczynów, które denerwują Polaków, obniżają do minimum zaufanie obywateli do organów państwa, a przestępcom dają pożywkę i zielone światło do działania. To wszystko bardzo zasmuca i niepokoi. Niepokoi nas, parlamentarzystów, lecz nie wzbudza wśród kierownictwa resortu jakiejkolwiek refleksji. Dziękuję za uwagę. (Oklaski)
(Poseł Rafał Grupiński: Zabrał pan czas koledze.)
Przebieg posiedzenia