8. kadencja, 42. posiedzenie, 2. dzień (25-05-2017)
Oświadczenia.
Poseł Lidia Gądek:
Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt wygłosić (Gwar na sali, dzwonek) oświadczenie na okoliczność 25-lecia medycyny rodzinnej w Polsce oraz Światowego Dnia Lekarza Rodzinnego.
W roku 2012 z tej mównicy miałam okazję wygłosić oświadczenie na okoliczność 20-lecia medycyny rodzinnej w Polsce. Okrągłe jubileusze uznaję za doskonałą okazję do pewnego rodzaju podsumowań, wyciągania wniosków oraz przedstawienia wizji rozwoju. Dlatego po kolejnych 5 latach chcę ponownie odnieść się do kondycji i wagi polskiej medycyny rodzinnej. Pogłębioną refleksję uważam w tym przypadku za obowiązek i honor każdego posła z lekarskim fachem w ręku, szczególnie biorąc pod uwagę fakt, że jestem specjalistą medycyny rodzinnej.
Chyba nie ma nikogo na tej sali, kto sprzeciwiłby się stwierdzeniu dotyczącemu wielkiej, wręcz nadrzędnej roli medycyny rodzinnej w publicznym systemie opieki zdrowotnej. W Stanach Zjednoczonych Ameryki stwierdzono wagę tejże gałęzi medycyny już tuż po II wojnie światowej, w Europie z początkiem lat 70.
W naszej ojczyźnie dobre wzorce z Zachodu wdrożyliśmy tak naprawdę w pełnej rozciągłości dopiero kilka lat po upadku żelaznej kurtyny. Przez minione ćwierćwiecze system opieki zdrowotnej był wielokrotnie reformowany, by nie powiedzieć, że zdążył ulec kilku rewolucjom. Aktualnie w Polsce za lekarza rodzinnego uznaje się osobę ze specjalizacją II stopnia w tej dziedzinie. Oczywiście jest ona zasadniczym elementem podstawowej opieki zdrowotnej, ale nie jedynym. Świadczenia profilaktyczne, diagnostyczne, lecznicze, rehabilitacyjne oraz pielęgnacyjne wykonujemy przy nieodzownej pomocy pielęgniarki środowiskowo-rodzinnej, położnej środowiskowo-rodzinnej oraz pielęgniarki w środowisku nauczania i wychowania.
Zespół, który wspólnie tworzymy, planuje i realizuje kompleksową opiekę nad pacjentem, również nad zdrowym Polakiem oraz jego rodziną. W trakcie wykonywania swoich obowiązków bardziej pieczołowicie i jakby holistycznie niż lekarz każdej innej specjalizacji przykładamy wagę do środowiska zamieszkania pacjenta, wykonywanej przez niego pracy, sytuacji rodzinnej, materialnej, a nawet cech charakteru oraz wyznania. Co więcej, lekarz rodzinny jest również największym gwarantem ciągłości leczenia pacjenta - znając historię choroby, usposobienie, nawyki pacjenta, wywiad rodzinny i tryb jego życia, jest w stanie w sposób właściwy koordynować proces leczenia. Kierując chorego do odpowiednich poradni specjalistycznych, leczenia szpitalnego, ponosimy wielką odpowiedzialność za poszerzoną i rzetelną diagnozę stanu zdrowia. Nie jest to zadanie proste, gdyż w przerwach w silnie absorbującej pracy musimy nieustannie zwiększać zasób swojej wiedzy i umiejętności. Największym wynagrodzeniem dla nas są pozytywne efekty leczenia, rehabilitacji oraz wzrastające zaufanie do nas pacjentów.
Potencjałem lekarza rodzinnego, oprócz wiedzy, nabytych zdolności, dobrych relacji z pacjentem, są również jego przymioty osobiste, powinien bowiem jako osoba publiczna z bogatym systemem wartości, postaw, opinii i emocji kreować swoje postępowanie w stosunku do pacjenta. Musimy potrafić znaleźć równowagę między zaangażowaniem, podejmowanym wysiłkiem a własnymi siłami witalnymi, które przecież nie są nieograniczone.
Czy system opieki zdrowotnej w Polsce sprzyja lekarzowi rodzinnemu w poprawnym wykonywaniu misji, którą bierze na swoje barki? Czy przypadkiem młodemu lekarzowi bardziej nie opłaca się wybrać innej specjalizacji niż tej stanowiącej trzon systemu opieki zdrowotnej, ale krytykowanej niestety w wielu środowiskach? Czy od ostatniego okrągłego jubileuszu dwudziestolecia medycyny rodzinnej w Polsce nastąpił jej rozwój, czy przeciwnie, bo przyszło jej funkcjonować w trudniejszych i mniej przewidywalnych czasach? Czy państwo wspiera proces kształcenia lekarzy rodzinnych? Czy przybywa ich, czy ubywa? Czy są coraz młodsi, czy starsi? Odpowiedzi na te pytania, które w dużej mierze znamy, nie są niestety dobre dla nas jako społeczeństwa. To szereg pytań, które dla osób dobrze znających kondycję polskiego systemu opieki zdrowotnej mają charakter retoryczny. Śmiem również twierdzić, że dyskusja nad medycyną rodzinną w Polsce z każdym rokiem pozbawiana jest pozytywnych akcentów, a co gorsza, działania aktualnego kierownictwa resortu zdrowia dowodzą, że schodzi ona niestety na plan dalszy, inaczej niż to ma miejsce w wielu krajach wysoko rozwiniętych.
W tym miejscu chciałabym serdecznie podziękować wszystkim ojcom założycielom (Dzwonek), którzy 25 lat temu podjęli się trudu wdrożenia lekarzy medycyny rodzinnej w Polsce, oraz wszystkim tym, którzy pracują w tym zawodzie dla dobra całej populacji Polaków. Dziękuję bardzo.
Przebieg posiedzenia