8. kadencja, 42. posiedzenie, 2. dzień (25-05-2017)
Oświadczenia.
Poseł Jacek Kurzępa:
Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie i Panowie Posłowie! Spotykamy się dziś w przededniu najpiękniejszych świąt, a mianowicie Dnia Matki. O jego szczególności świadczy przede wszystkim fenomen macierzyństwa, które wówczas, gdy się dokona, trwa aż do schyłku dni. Jakkolwiek rozmaite są indywidualne doświadczenia w przypadku relacji dziecko - mama, nieodmiennie kluczową kwestią jest ludowe porzekadło: matkę ma się tylko jedną. O tej wyłączności relacyjnej twojej z nią chcę dziś reflektować. Jeśli zechcesz wraz ze mną odbyć tę wędrówkę ku sercu własnej matki, byłbym rad.
To ona najwcześniej czuje i współgra z tobą jako istotą, wówczas gdy bardziej czy mniej intensywnie mościsz się w jej brzuchu, sygnalizując światu: oto jestem. I wtedy w tej szczególnej, intymnej i osobistej relacji dwóch ciał w jednym rozpoczyna się niegasnąca troska, odpowiedzialność, opiekuńczość jej wobec ciebie. Trwa stale, choć ty sam, sama, dorastając, coraz bardziej się usamodzielniasz, chcesz zarówno faktyczną, jak i symboliczną pępowinę zerwać. Jasne, że to wybijanie się na młodzieńczą, dorosłą samodzielność jest zarówno naturalne, jak i oczywiste. Z rozmaitym piętnem odbija się na jakości stosunków między wami. Zdarza się wtedy wiele niezręczności, niesprawiedliwości i niepotrzebnych złych emocji, które z siłą tornada zatrzaskują drzwi do twojego pokoju, świata, do którego wstęp ograniczasz właśnie osobie, która ciebie bezdyskusyjnie najbardziej na świecie kocha. Potem czasami trudno je uchylić ponownie, choć ona, mama, z reguły pokornie i w pełnej skromności swojej matczynej służebności pod nimi czeka.
Jeśli zatem z tej naszej bieżącej rozmowy ma wynikać cokolwiek, to chciałbym, byśmy poszli w trzech kierunkach naprawiania tego wszystkiego, co niedoskonałe, co skrzeczy, uwiera w naszych relacjach z mamą. Wychodząc z prostej sekwencji, że ona jest jedyną na świecie, zechciej spokornieć wobec własnych pretensji i uwag, krytyczności wobec niej, odrzucić małostkowość i wieczne pretensje na rzecz przyjęcia priorytetu: kocham cię mamo mimo wszystko, tak jak i ty mnie bezdyskusyjnie kochasz.
Druga kwestia to dawanie świadectwa tej miłości, gdyż ona sama bez dowodów, gestów i słów blednie, więdnie, staje się wytęsknioną. Wobec czego, jeśli zapomniałeś, zaniedbałeś, nie zwracałeś na to uwagi, zechciej przyjąć, że warto, należy. Cokolwiek czynisz wobec mamy, czyń to z miłością i z miłości, nawet w codziennych prozaicznych rytuałach, geście na powitanie dnia, podczas zaparzania i picia herbaty, przy której jesteście razem, a nie obok siebie.
I ostatni kierunek. Obdarzaj ją, mamę, dobrymi myślami. Jeśli jesteś, tak jak ja, wierzący, módl się za nią, obmadlaj ją, każdy jej dzień we wszystkich sprawach, bo mam przekonanie, że wszystko to, co dzieje się między tobą a nią, zakorzenione jest we wspólnym rytmie serc, tętnie obejmującym was pospołu, zasilającym wtedy, gdy jest to niezbędne, to jedno, to drugie. Bo wiem, że nawet jeśli pępowina biologiczna oddzielona została już dawno, to w sensie ducha (Dzwonek), emocji i uczuć trwać będzie wiecznie, nawet po śmierci, bo taka jest siła miłości, matczynej miłości. (Oklaski)
Przebieg posiedzenia