8. kadencja, 43. posiedzenie, 1. dzień (07-06-2017)

2. punkt porządku dziennego:

Sprawozdanie Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka o rządowym projekcie ustawy o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (druki nr 1423 i 1555).

Poseł Michał Stasiński:

    Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Szanowni Państwo! Na podstawie treści uzasadnienia tego projektu, w wyniku analizy tez, jakie tam przedstawiacie, możemy stwierdzić, że w 32 przypadkach mijacie się, delikatnie rzecz biorąc, z prawdą. Ze względu na małą ilość czasu mogę odnieść się tylko do dwóch przypadków.

    Mianowicie twierdzicie, że przez ponad ćwierć wieku funkcjonowania Krajowej Rady Sądownictwa zasiadało w niej zaledwie dwóch sędziów sądów rejonowych. Chciałbym zapytać: Czy fakt zasiadania w tego typu organie sędziów sądów odwoławczych, o co zresztą sami apelowaliście w projekcie swojej własnej konstytucji, jest plusem czy minusem obecnie istniejącego rozwiązania? Mam również pytanie: Czy istnieje jakaś ścieżka zawodowa dla sędziów, która w odniesieniu do sędziego sądu okręgowego, NSA likwiduje konieczność zasiadania przez wiele, wiele lat w sądzie okręgowym i praktykowania tam, gdzie - jak mówicie - nabiera się doświadczenia i zdobywa wiedzę podstawową? Myślę, że nie ma sędziego sądu okręgowego - i pan się ze mną zgodzi - który nie zasiadał wcześniej w sądzie rejonowym. W związku z tym ta argumentacja jest całkowicie chybiona.

    O wyborze członków rady decydowały w praktyce sędziowskie elity. To również nie jest prawda. Wybór jest bardzo jasno określony i do KRS-u sędziów mogą nominować tak naprawdę wszystkie środowiska sędziowskie: i KRS, i Sąd Najwyższy, i NSA, i WSA, i sądy wojskowe. (Dzwonek) Wszędzie tam te środowiska mogą nominować swoich przedstawicieli. W związku z tym te dwa przykłady pokazują, że ta ustawa i jej uzasadnienie są oparte na błędnych przesłankach. Dziękuję. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia