8. kadencja, 43. posiedzenie, 2. dzień (08-06-2017)

18. punkt porządku dziennego:

Sprawozdanie Komisji Kultury i Środków Przekazu o poselskim projekcie uchwały w sprawie ustanowienia roku 2018 Rokiem Arcybiskupa Ignacego Tokarczuka (druki nr 1512 i 1553).

Poseł Marek Sowa:

    Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W przyszłym roku Polska będzie obchodziła stulecie swojej niepodległości. Niepodległości, która nie została nam podarowana, ale przyszła w trudzie i poświęceniu milionów Polaków, także tych, którzy ją budowali, a kiedy trzeba było, strzegli jej i za nią umierali. Mamy to szczęście, że dziś jesteśmy często pierwszym pokoleniem, które nie zna wojny i ma szansę budowania wolnej i zamożnej Polski w najdłuższym od stuleci czasie pokoju. Tę wolność zawdzięczamy nie tylko Panu historii, jak to powiedział 18 lat temu na tej sali Ojciec Święty Jan Paweł II, lecz także wielu wspaniałym ludziom, bohaterom niełatwej codzienności tego stulecia. Wśród nich jest także bez wątpienia rówieśnik Niepodległej - ks. abp Ignacy Tokarczuk.

    W jego życiorysie odbija się historia naszego kraju. Urodzony na wschodnich rubieżach w naturalny sposób swoją przyszłość wiązał ze swoimi rodzinnymi Kresami. Niestety sowiecka agresja uniemożliwiła mu zakończenie studiów teologicznych na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Musiał uciekać i chronić się przed bolszewickim okupantem, dzieląc wygnanie z ojczystych stron z milionami swoich rodaków zarówno w czasie wojny, jak i po jej zakończeniu. Kiedy popatrzymy na miejsca, w których przyszło mu pracować najpierw jako księdzu, a potem jako biskupowi w okresie PRL-u, zobaczymy, jak w jego życiorysie odbijały się losy Polski i Polaków.

    Wydalony ze Lwowa rozpoczął pracę duszpasterską w Katowicach, przepędzony ze Śląska pojechał służyć ludziom w Lęborku i na Kaszubach, a potem w Olsztynie. Zaangażowany w działalność społeczną i duszpasterską zdążył obronić pracę doktorską na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, a potem prowadził działalność naukową zarówno w Lublinie, jak i w Olsztynie. Biskupem został w 1965 r., jak głosi legenda, przez niedopatrzenie komunistycznych władz, które nie zablokowały nominacji, co z perspektywy tego, kim potem był i co zrobił abp Tokarczuk, trzeba polskim komunistom zapisać jako niewątpliwą, choć przypadkową zasługę.

    Swoje biskupie życie związał z diecezją przemyską. Bali się go komuniści, a ówczesna opozycja, ta spod znaku zarówno KOR, jak i Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela czy lubelskiego komitetu obrony ziemi chłopskiej, a po 1980 r. ˝Solidarności˝, znajdowała u niego pomoc i wsparcie.

    Szykanowany i inwigilowany przez SB okazał się kapłanem niezłomnym i symbolem oporu wobec władz komunistycznych, a po 1989 r. wspierał odrodzenie wolnej Polski, która pełne poświęcenia życia tego duchownego nagrodziła najwyższym odznaczeniem - Orderem Orła Białego.

    Życie i działalność tego wybitnego duchownego do dziś są inspiracją dla wielu ludzi. Wierzący widzą w nim nie tylko pełnego poświęcenia duszpasterza, lecz także duchowego przewodnika, zaś ci, którzy nie podzielają tego religijnego odniesienia (Dzwonek), odnajdują w osobie abp. Tokarczuka przykład szczerego i bezkompromisowego patrioty.

    Klub Poselski Nowoczesna będzie głosował za uchwałą Sejmu w sprawie ustanowienia roku 2018 Rokiem Arcybiskupa Ignacego Tokarczuka. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia