8. kadencja, 44. posiedzenie, 2. dzień (21-06-2017)

16. punkt porządku dziennego:

Sprawozdanie Komisji Polityki Społecznej i Rodziny o rządowym projekcie ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku z realizacją programu ˝Za życiem˝ (druki nr 1638 i 1642).

Poseł Monika Rosa:

    Dziękuję.

    Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Jak wskazują środowiska osób niepełnosprawnych i ich rodziny, jest to w projektowanej ustawie zmiana potrzebna, ale jednak punktowa. I ciągle brakuje kompleksowej, pełnej strategii, jaką powinien posiadać nowoczesny kraj europejski. Zmiana ta skupia się na wsparciu rodzin w postaci dostępu do różnego rodzaju usług, m.in. zapewnia kontynuowanie nauki poza miejscem zamieszkania uczennicom w ciąży, wsparcie rodziców w powrocie do pracy, finansowane z Funduszu Pracy, co oznacza, że wychowanie dziecka niepełnosprawnego, także dorosłej osoby niepełnosprawnej, uprawnia do statusu osoby bezrobotnej, a także wsparcie dla osób niepełnosprawnych przez dodatkowe finansowanie mieszkań chronionych.

    Natomiast jednym z postulatów, który z pewnością nie jest realizowany i na temat którego do tej pory rząd milczy, jest realizacja wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 2014 r. Ten wyrok uznaje, że zróżnicowanie wysokości świadczenia pielęgnacyjnego ze względu na moment powstania niepełnosprawności jest niezgodny z konstytucją. Stąd pytanie do rządu: Kiedy to świadczenie zostanie wyrównane?

    Odnośnie do samej ustawy: ustawa nakłada nowe obowiązki na samorządy, jednocześnie nie gwarantując finansowania. Przy tworzeniu ośrodków koordynacyjno-rehabilitacyjno-opiekuńczych będzie współdziałać z jednostkami samorządu terytorialnego. Minister może, ale nie musi, udzielić im wsparcia finansowego w formie dotacji celowej, natomiast starosta musi wskazać ośrodek - jeden na cały powiat - który będzie pełnił funkcję wiodącego ośrodka KRO.

    Bardzo ważną kwestią jest kwestia asystentów rodziny, którzy - jak sami państwo wskazują - zostali obarczeni dodatkowymi obowiązkami, ale gdy są dodatkowe obowiązki, potrzebne są też nowe stanowiska, nowe uprawnienia, nowe finansowania. Stąd pytanie również o finansowanie nie tylko tego elementu, ale także całego projektu ustawy. Czy państwo mają przeliczone i sprawdzone, jakie to będzie zapotrzebowanie finansowe, tak jak w przypadku mieszkań chronionych? Ile takich mieszkań chronionych powinno, może powstać? Czy będą to mieszkania finansowane z budżetu jednostek samorządu terytorialnego, z budżetu państwa, czy będą odpowiednie dotacje? Jaki będzie koszt wprowadzenia takiej formy pomocy?

    Bardzo ważnym elementem wprowadzania takiej ustawy jest sprawozdanie z realizacji i z tego, jak ona sprawdza się w życiu. Bardzo ważne są oczywiście zapisy, ale jeszcze ważniejsza jest ich implementacja, ich przełożenie na życie codzienne. Stąd sugestia, że być może warto dopisać obowiązek sprawozdawczy co roku przy okazji sprawozdania z realizacji budżetu państwa, ile wydano pieniędzy, ilu osobom i w jaki sposób zdołano pomóc, ile osób objęto taką dodatkową formą wsparcia wynikającą z projektowanej ustawy.

    Chciałabym też spytać o kwestię, którą poruszali też na posiedzeniu komisji rodzice, czyli kwestię tego, kiedy świadczenia, które są opisane w orzeczeniu o niepełnosprawności, będą w pełni gwarantowane. Dostęp do specjalistów często jest bardzo drogi, kolejki są długie, stąd rodziny otrzymują tę pomoc za późno, a gdy pojawia się dziecko niepełnosprawne w rodzinie, to natychmiastowa pomoc często może uratować zdrowie, a nawet życie. Stąd pytanie, czy zmniejszą się kolejki, jak będzie z dostępem do rehabilitacji, do terapii. Jest tak, że finansowana jest np. tylko godzina terapii czy rehabilitacji, a koszt pozostałych godzin muszą wziąć na siebie rodzice, co często sprawia, że muszą się zadłużyć czy zastawić nawet swoje nieruchomości. Ten koszt po prostu jest przez nich ponoszony.

    My oczywiście poprzemy ten projekt ustawy, natomiast pozwalam sobie złożyć na ręce pani marszałek poprawkę dotyczącą tytułu, zmiany tytułu projektu ustawy. Dziękuję. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia