8. kadencja, 48. posiedzenie, 2. dzień (28-09-2017)

23. punkt porządku dziennego:

Pierwsze czytanie rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o niektórych uprawnieniach pracowników urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz funkcjonariuszy i pracowników urzędów nadzorowanych przez tego ministra oraz niektórych innych ustaw (druk nr 1835).

Poseł Zbigniew Sosnowski:

    Szanowna Pani Marszałek! Szanowni Panowie Ministrowie! Wysoka Izbo! Polska i Polacy zasługują na służby, które nie tylko winny być ostoją ładu i porządku wewnętrznego, ale przede wszystkim przyjacielem obywateli własnego państwa. Aby jednakże cel ten osiągnąć, tzw. służby mundurowe odpowiedzialne za bezpieczeństwo i porządek publiczny nie mogą pozostać poza bezpośrednią kontrolą konstytucyjnego ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

    Już na początku bieżącej kadencji Sejmu pan minister spraw wewnętrznych i administracji zapowiadał wzmocnienie i skonkretyzowanie instrumentów nadzorczych w stosunku do nadzorowanych przez niego i podległych mu służb odpowiedzialnych za bezpieczeństwo i porządek publiczny.

    Wydarzenia ostatnich miesięcy w sposób dobitny pokazały, jak mało skuteczne w swej działalności kontrolnej są Biuro Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji, Biuro Kontroli Komendy Głównej Policji oraz Departament Kontroli i Nadzoru Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Organy te najczęściej gaszą już pożar, a minister właściwy do spraw wewnętrznych posiada jedynie taką wiedzę, jaką przekaże mu komendant główny Policji lub innej służby. Często zdarza się, że minister zaskakiwany jest ustaleniami śledztwa prokuratorskiego prowadzonego w sprawie lub przeciwko konkretnym funkcjonariuszom Policji, Straży Granicznej lub Biura Ochrony Rządu. To jednoznacznie dowodzi braku w zakresie nadzoru sprawowanego przez ministra, jeśli chodzi o możliwości rozpoznawania, wykrywania oraz wczesnego zapobiegania przypadkom popełniania przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego oraz przestępstw skarbowych popełnianych przez funkcjonariuszy tzw. służb mundurowych.

    Żywimy głęboką nadzieję, że po 20 miesiącach sprawowania rządów przez Prawo i Sprawiedliwość my, parlamentarzyści, oraz społeczeństwo, a także olbrzymia część funkcjonariuszy tzw. służb mundurowych doczekamy się prawdziwej, nowej, krótkiej w treści regulacji dotyczącej rzeczywistego i realnego nadzoru ministra nad podległymi mu służbami, przedłożonym projektem jesteśmy jednak głęboko rozczarowani.

    Panie i Panowie Posłowie! Jeśli rzeczywiście na sercu ministra leżałaby troska, chciałby on posiadać wiedzę w omawianej materii, to należałoby na bazie istniejącego Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji, Biura Kontroli oraz Departamentu Kontroli i Nadzoru Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji stworzyć jeden prężny organ pn. Biuro Nadzoru Wewnętrznego i nadać mu uprawnienia kontrolno-rozpoznawcze, ale tylko w stosunku do funkcjonariuszy. W komendach wojewódzkich Policji oraz w Komendzie Stołecznej Policji należałoby stworzyć delegatury takiego biura.

    Analizując ustawę, należy postawić kilka zasadniczych pytań. Po co ministrowi wgląd w ustalenia czynności operacyjno-rozpoznawczych? W jakim celu przyszły zwierzchnik Biura Nadzoru Wewnętrznego ma zostać obarczony sprawami kadrowymi? Dlaczego tenże organ ma posiadać uprawnienia w przedmiocie powołania lub niepowołania funkcjonariuszy, uwaga, od stanowiska naczelnika wzwyż? Co to ma wspólnego ze zwalczaniem przestępstw i patologii? O co tu tak naprawdę chodzi? Takie działania, panie ministrze, doprowadzą tylko do całkowitego upolitycznienia służ mundurowych, na co naszej zgody nie ma i nigdy nie będzie.

    Projekt ustawy nie rozwiązuje rzeczywistych problemów, powoduje wzrost zatrudnienia i dodatkowe koszty. Biorąc to wszystko pod uwagę, Polskie Stronnictwo Ludowe nie może poprzeć takiego bubla prawnego i wstydzić się przed służbami mundurowymi za bezmyślne przytakiwanie każdej irracjonalnej nowelizacji. Dziękuję za uwagę. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia