8. kadencja, 48. posiedzenie, 3. dzień (29-09-2017)
Oświadczenia.
Poseł Robert Winnicki:
Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Kontrowersje, jakie często powstają w debatach na temat polskiej geopolityki, polityki zagranicznej państwa polskiego, rzadko znajdują odzwierciedlenie w debacie na tej sali, rzadko znajdują odzwierciedlenie w debacie publicznej, jeśli chodzi o poważny namysł geopolityczny dotyczący państwa polskiego. I to bardzo niedobrze, dlatego że na tej scenie geopolitycznej obserwujemy znaczące zmiany. Wydaje się, że właśnie Sejm, parlament Rzeczypospolitej Polskiej powinien być miejscem, gdzie ta poważna, fundamentalna debata się odbywa.
Tymczasem mamy do czynienia z taką sytuacją, w której poczynania, które podejmuje obóz narodowy, ruch narodowy w stosunku do praw Polaków na Kresach, w stosunku do polityki wschodniej państwa polskiego, stawiając priorytet kresowy, są atakowane z pozycji geopolitycznych, które mówią, podążając za doktryną Giedroycia, że oto nie wolno nam zadrażniać w jakikolwiek sposób relacji z państwami położonymi między Polską a Rosją i że zasadniczym, fundamentalnym... Jest to rzadko wyrażane wprost, ale niektórzy z zaplecza obozu rządzącego, jak i z głównej partii opozycyjnej mówią o tym - niektórzy często mówią o tym całkiem otwarcie, zwłaszcza tzw. eksperci - że nie wolno nam np. stawiać ultymatywnie sprawy Polaków na Litwie, na Wileńszczyźnie wobec Republiki Litewskiej, dlatego że musimy budować blok, musimy budować Międzymorze, dlatego że musimy budować front, który przeciwstawi się interesom rosyjskim, przeciwstawi się interesom czy dążeniom Moskwy na tym obszarze Europy. Drugim elementem tak skonstruowanej wizji polityki zagranicznej jest dążenie do tego, żeby być fundamentalną flanką NATO, żeby być taką flanką i jednocześnie być najbardziej radykalnym, można powiedzieć, elementem bloku.
Jest myślenie kategoriami bloków geopolitycznych, takie myślenie zimnowojenne, można powiedzieć. Wydaje się, że rządzącej obecnie klasie politycznej, dominującej zresztą po 1989 r. w różnych odmianach na polskiej scenie politycznej, właśnie takie myślenie geopolityczne przyświeca, tymczasem jest ono zdecydowanie przestarzałe i nieaktualne. Świat już dawno wyszedł z układu blokowego, z układu zimnowojennego. Świat wychodzi też, bardzo szybko w ostatnich latach, z takiego układu, w którym mamy jedno dominujące supermocarstwo w postaci Stanów Zjednoczonych. To, co rozgrywa się obecnie na naszych oczach, te zmiany, które dokonują się głównie z przyczyny zmian w Azji, ale nie tylko - możemy wskazać Azję, możemy wskazać Afrykę, poniekąd nawet i dwa kontynenty amerykańskie - bardziej sytuuje nas, przesuwa w kierunku nowego swego rodzaju koncertu mocarstw, w ramach którego to koncertu mocarstw oczywiście nasza sytuacja nie jest rewelacyjna, nie jest do pozazdroszczenia, ale jedno jest pewne - i tutaj bardzo mądrze Węgrzy prowadzą swoją politykę - państwa niebędące mocarstwami lub jak Polska aspirujące do tego, by w przyszłości być przynajmniej mocarstwami regionalnymi, muszą zachować pewną fleksyjność, pewną elastyczność swojej polityki zagranicznej. Ustawianie się jako sztywny pionek w rozgrywce rozumianej zimnowojennie jest po prostu zupełnie nieadekwatne i nieprzystające do współczesnych uwarunkowań geopolitycznych, takich uwarunkowań, które oznaczają, że dzisiaj cały czas Rosja z Chinami, np. na forum ONZ, na forum międzynarodowym, współdziała przeciwko hegemonii amerykańskiej, ale pojutrze może się okazać, że będzie wprost przeciwnie, że to np. Waszyngton i Moskwa będą współdziałać, by tamować chińskiego smoka. Co to oznacza? To oznacza, szanowni państwo, że polska polityka zagraniczna, która jest obecnie formowana, podąża w złym kierunku i ma fałszywe założenia, tak jak przed II wojną światową miała założenia z I wojny światowej. Dziś hasłem dla polskiej polityki zagranicznej i polskiej polityki wewnętrznej jest oczywiście zbrojenie się na potęgę, jest oczywiście budowanie potęgi gospodarczej, kulturowej, dyplomatycznej i przede wszystkim militarnej, a jednocześnie za wszelką cenę unikanie zwarcia (Dzwonek), unikanie występowania w roli zderzaka różnych układów i konfliktów międzynarodowych. Dziękuję.
Przebieg posiedzenia