8. kadencja, 49. posiedzenie, 3. dzień (12-10-2017)
21. punkt porządku dziennego:
Informacja dla Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w pracach Unii Europejskiej w okresie styczeń-czerwiec 2017 r. (przewodnictwo Malty w Radzie Unii Europejskiej) (druk nr 1723) wraz ze stanowiskiem Komisji do Spraw Unii Europejskiej (druk nr 1804).
Poseł Robert Winnicki:
Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Zanim odniosę się do tego sprawozdania, chciałbym się odnieść, bo nie sposób tego nie zrobić, jednak do słów, które tutaj padły przed chwilą z tej mównicy wypowiedzianych przez pana posła Niesiołowskiego, słów nie tylko plugawych w formie, ale i głęboko nieprawdziwych w treści. Szanowni państwo, jeśli pan poseł mówi, że nie można przeciwstawiać się z różańcem w ręku inwazji islamskiej, jaka się dokonuje na Europę, milionom, które płyną z Bliskiego Wschodu, z Afryki, żeby skolonizować nasz kontynent, to ja tylko przypomnę, że święto Matki Boskiej Różańcowej 7 października zostało ustanowione przez papieża na pamiątkę bitwy pod Lepanto w 1571 r., gdzie chrześcijańska flota pod przewodnictwem księcia Juana de Austrii obroniła (Oklaski) Europę przed muzułmańską inwazją. Na tę pamiątkę jest święto Matki Boskiej Różańcowej, na pamiątkę skutecznej obrony Europy przed islamską, muzułmańską inwazją. Więc zanim pan poseł Niesiołowski zacznie miotać obelgi z mównicy sejmowej, niech trochę poczyta na temat historii.
Wicemarszałek Barbara Dolniak:
Panie pośle, proszę przejść do konkretnego tematu, a nie ustosunkowywania się, bo na to odpowie przedstawiciel rządu. (Oklaski) Bardzo proszę.
Poseł Robert Winnicki:
Przechodzę do tematu.
Szanowni Państwo! Dyskutujemy dzisiaj o półroczu przewodnictwa maltańskiego w Unii Europejskiej, o tym, co Polska zrobiła, czego nie zrobiła, jaka jest sytuacja w Europie. Zacznę od tego, co padało tutaj, zwłaszcza ze strony liberalnej części opozycji, bardzo często dzisiaj z mównicy, czyli tego przegranego głosowania 27 do 1. Przypomnę tylko jedną rzecz. Przypomnę, że Polska nie miała możliwości blokowania wyboru Donalda Tuska przez to, że został podpisany traktat lizboński. A traktat lizboński został niestety podpisany przez Lecha Kaczyńskiego i przegłosowany również głosami Prawa i Sprawiedliwości. A co nam mówi ten przykład i co nam mówi ten przypadek? Mówi nam o tym, że takie stanie w rozkroku, w jakim niestety polityka rządu wobec Unii Europejskiej trwa, po prostu się nie opłaca i na dłuższą metę jest nieskuteczne i przynosi straty.
Mowa była dzisiaj o wspólnych wartościach. Mój Boże, szanowni państwo, jakie wspólne wartości z Europą Zachodnią pogrążoną w szale multi-kulti (Gwar na sali, dzwonek), w szale przyjmowania imigrantów, szale degeneracji spraw cywilizacyjnych, rodziny, narodu, ojczyzny, pojęcia chrześcijaństwa? Jakie wspólne wartości? Mówmy jasno i otwarcie, że my dzisiaj w Polsce, szerzej, w naszej części Europy jesteśmy rzeczywiście obrońcami prawdziwego ładu cywilizacyjnego. Mówmy o tym głośno i mówmy otwarcie z dwóch powodów. Po pierwsze, dlatego że jakikolwiek mit o jedności Unii Europejskiej jest kwestią nie do uratowania, już pomijając fakt, że moje ugrupowanie, Ruch Narodowy, postuluje po prostu, byśmy poszli drogą Wielkiej Brytanii. Wystąpić z Unii Europejskiej. Ale nie jest do utrzymania dzisiaj ten mit, że możemy między Lizboną a Warszawą czy między Lizboną a Tallinem utrzymać jakiś wspólny system wartości, bo tego nie ma, to nie funkcjonowało i nie funkcjonuje.
Dzisiaj Europa Zachodnia, która niestety w większości przypadków za kilka dekad będzie już Euroarabią, pogrąża się, odwołując się do tych czynników, które przyniosą jej klęskę w następnych dekadach. I my jako Polska musimy zrobić dwie rzeczy. Przede wszystkim trzeba odważnie zacząć artykułować przywiązanie do tradycyjnych wartości, do tradycyjnego świata wartości. A nie robimy tego. Nie robimy tego łącznie z tym, że w ubiegłbym roku obecny rząd nie blokował prohomoseksualnych rozwiązań w najwyższych gremiach Unii Europejskiej, na forum ONZ zresztą tak samo, ale to inna bajka. To znaczy, jeśli my nie będziemy odważnie podnosić naszej agendy cywilizacyjnej, która nasz kontynent jest w stanie ocalić, a przynajmniej część tego kontynentu, to zmarnujemy nie tylko szansę na to, żeby wypaść jako państwo wiarygodnie i poważnie na arenie międzynarodowej, ale też pewien potencjał, który istnieje w państwach Zachodu. I rzeczywiście w tych państwach Zachodu sojusznikami państw takich jak Węgry czy Polska mogą być i są przede wszystkim uniosceptycy, tradycjonaliści, a zwłaszcza ci wszyscy, którzy chcą obalenia Unii Europejskiej jako instytucji ponadnarodowej. I dlatego w Polsce dzisiaj to, o co apeluję przy okazji tej debaty, to odwaga. Miejmy odwagę jasno i zdecydowanie to powiedzieć. Jeśli boicie się podnieść hasła Polexitu, to miejcie odwagę jasno i zdecydowanie podnieść kwestię radykalnej reformy Unii Europejskiej, radykalnej, w kierunku konfederacji, luźnej konfederacji, Europy ojczyzn. To jest to, na co, jak sądzę, może być was stać. Ale musicie przedstawić konkretną koncepcję. I ta koncepcja w obecnych warunkach w Europie, w Unii Europejskiej ma szanse zdobyć wielu zwolenników. Bo dzisiaj w Paryżu jeszcze rządzi Emmanuel Macron, ale po przyszłych wyborach jest bardzo możliwe, że będzie to Marine Le Pen. I dlatego należy, myśląc o tych scenariuszach, już dzisiaj tak prowadzić polską politykę, polską politykę również w Unii Europejskiej. Dziękuję. (Oklaski)
Przebieg posiedzenia