8. kadencja, 49. posiedzenie, 4. dzień (13-10-2017)

Oświadczenia.

Poseł Ryszard Wilczyński:

    Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Drodzy goście zgromadzeni na galerii i mieszkańcy Opolszczyzny! Pragnę ze smutkiem poinformować, że w tej chwili trwa uroczystość pogrzebowa płk. Stefana Szelki, żołnierza, kombatanta, prezesa zarządu wojewódzkiego Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych w Opolu, człowieka wielce zasłużonego, postaci znakomitej, postaci symbolicznej, postaci, która na trwałe wpisała się w funkcjonowanie w ostatnich latach, a w zasadzie od wojny, regionu opolskiego. Ponieważ nie mogę być na tej uroczystości z racji posiedzenia Sejmu, w tej formule oświadczenia poselskiego chciałbym oddać cześć, szacunek temu człowiekowi, mówiąc trochę o jego życiu i o jego zasługach i o tym, kim był.

    Płk Stefan Szelka urodził się 23 grudnia 1924 r. w Niedośpielinie w województwie łódzkim. Był wychowywany w duchu patriotycznym, stąd wstąpił jako młody człowiek, chłopak do Batalionów Chłopskich. Chcę przypomnieć, że wczoraj Sejm uczcił uchwałą 77. rocznicę powstania Batalionów Chłopskich. Miał krótki szlak bojowy, bo do 1. Armii Wojska Polskiego wstąpił w marcu 1945 r. Potem został już w armii, piął się po szczeblach kariery wojskowej oficera. Miał możliwość, jeszcze jako żołnierz, uczestniczyć w walkach z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii w roku 1946 w rejonie Bircza - Przemyśl - Sanok. Skończył Akademię Wojskową w Warszawie i, w momencie kiedy ją skończył, został skierowany na Opolszczyznę. Służył w 2. Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej im. gen. Henryka Dąbrowskiego.

    W 1972 r. rozpoczyna prace w wojewódzkim sztabie wojskowym, gdzie, szanowni państwo, od momentu kiedy zakończył pracę, bo był dowódcą, miał swój gabinet i w tym gabinecie prowadził prace związku, przyjmował kombatantów, dbał o sprawy kombatanckie. Jako wojewoda obserwowałem tę pracę. Był częstym gościem w moim gabinecie. Raportował mi w ten sposób: Panie wojewodo, pan pamięta, jak zaczynaliśmy współpracować, to nas było tylu, a teraz, w tym roku odeszło tyle setek osób, a w tym roku jeszcze kolejne setki. I śledziłem, jak ta liczba kombatantów maleje, topnieje i coraz mniej ich jest na uroczystościach. No i w końcu również nastąpił kres życia pana pułkownika.

    To był człowiek zupełnie szczególny. Proszę sobie wyobrazić ponad 90-letniego człowieka, który cały czas pracuje, cały czas jest aktywny. Większą część swojego aktywnego życia spędza w mundurze, aby zajmować się sprawami starzejących się, chorych kombatantów, aby organizować uroczystości państwowe, rocznicowe, uroczystości w jednostkach, aby mówić młodzieży o tym, czym był szlak bitewny, czym był szlak wojenny, czym jest służba w wojsku, czym jest służba ojczyźnie. Wiele pracy poświęcał temu, aby każdą szkołę na Opolszczyźnie, która nie miała patrona, zachęcić, żeby patronem był właśnie ktoś z bohaterów historii, szlaku wojennego, historii oręża polskiego. Tak że był to człowiek, który nie poprzestawał, był wychowawcą, był społecznikiem, był wzorem dla wszystkich.

    Mam nadzieję, że poczekacie jeszcze chwilę, bo mówię o kimś szczególnym, a jeżeli chodzi o wychowanie patriotyczne, to jest ważne. Poproszę was potem, abyśmy uczcili go minutą ciszy.

    A więc odszedł człowiek zasłużony, odszedł człowiek, który umiał cieszyć się życiem, człowiek, który zawsze miał jakąś historyjkę na podorędziu, czasami dowcip wojskowy, który potrafił angażować innych w to, co wydawało mu się w życiu najważniejsze, w ocalenie pamięci o czasach, kiedy rzeczywiście patriotyzm oznaczał daninę krwi. Będzie nam w Opolu, będzie nam na Opolszczyźnie tego człowieka brakowało. Odszedł. Cześć jego pamięci!

    Będę wdzięczny, panie marszałku, jeżeli wraz z obecnymi tu osobami uczcimy jego pamięć chwilą ciszy.

    (Zebrani wstają, chwila ciszy)

    Bardzo dziękuję.

    Bardzo dziękuję, panie marszałku.

Przebieg posiedzenia