8. kadencja, 50. posiedzenie, 1. dzień (25-10-2017)

12. punkt porządku dziennego:

Pierwsze czytanie rządowego projektu ustawy o rynku mocy (druk nr 1722).

Poseł Monika Rosa:

    Pani Marszałkini! Panowie Ministrowie! Szanowni Państwo! 26,9 mld zł netto - tyle według oceny skutków regulacji tego projektu ustawy ma kosztować rynek mocy tylko do 2027 r. Ile zapłacą odbiorcy biznesowi, przemysł nieenergochłonny, ile zapłacą gospodarstwa domowe, ile jednostki samorządu terytorialnego? I tutaj odpowiadam: 15 mld zł, 7 mld zł, 920 mln zł, jeśli chodzi o JST. Pytanie, o ile wzrosną rachunki każdego z nas. Rynek mocy ma być elementem polityki energetycznej państwa, tyle tylko, że PiS takiej polityki energetycznej nie ma. Dalej pytaniem otwartym pozostaje, jak będzie wyglądał rynek energii w Polsce po wprowadzeniu rynku mocy. Czy ma być to rynek oparty na węglu, rynek gazowy, rynek jądrowy, a może odnawialny, chociaż tutaj akurat jest ogromna wątpliwość? Do dzisiaj nie wiemy, jak ma wyglądać miks energetyczny. I nie chodzi tutaj o jakąś odległą przyszłość 2030 r. Mówimy tutaj o roku 2020 i latach kolejnych.

    Możemy wnioskować tylko i wyłącznie z wystąpień pana ministra i z projektu ustawy, że czeka nas fala inwestycji, ale ich celem będzie ratowanie energetyki węglowej. I ˝ratowanie˝ jest tutaj słowem doskonale opisującym sytuację, w której się znajdujemy. Wizja blackoutu w polskiej energetyce to już nie jest tylko pytanie o to, jak i za ile produkować, ale czy mamy jak produkować. W tym kontekście rozumiem rynek mocy jako ostatnią deskę ratunku dla wysłużonej energetyki. To jest taka ucieczka do przodu, ale to jest ucieczka do przodu zdezelowanym autem, w którym zainstalujemy GPS i tablet, zmienimy skrzynię biegów, i będziemy udawali, że to jest nowoczesne auto, i staniemy do wyścigu z krajami Unii Europejskiej, krajami Europy, tyle tylko, że niedługo tym zdezelowanym autem nawet nie wyjedziemy z garażu, nie mówiąc o tym, że nie przejedziemy nawet troszeczkę dalej.

    Szanowni Państwo! Pan minister mówił o tym, że dopłacamy do OZE, ale przypomnijmy, że w latach 1990-2016 do górnictwa energetyki węglowej opartej na węglu dopłaciliśmy 230 mld zł. A więc pamiętajmy o tym.

    Ta ustawa nakłada kolejne opłaty. Nakłada te opłaty tylko i wyłącznie po to, aby zasypywać dziury w dostępnych blokach energetycznych. Nie będzie mówiła o inwestycjach, odnawialnych źródłach energii, nie będzie mówiła o innowacjach, nie będzie mówiła o efektywności energetycznej, o zarządzaniu popytem. Rynek mocy w tej ustawie to jest propozycja bardzo krótkowzroczna, uzależni Polskę od importu węgla, który już coraz bardziej rośnie, a także nie zabezpieczy nas przed niedoborem w szczycie zapotrzebowania, czyli w okresie letnim, kiedy rośnie zapotrzebowanie na energię, a elektrownie węglowe często mają problem z chłodzeniem.

    Nowoczesna chce rozmawiać o tym, jakie są cele, a nie tylko o tym, jakie są środki. Bo tak: wszystkim nam zależy na bezpieczeństwie energetycznym, ale opartym na nowoczesnej energetyce, a energetyka oparta tylko i wyłącznie na węglu taką bezpieczną energetyką nie jest. Kiedyś można było słuchać w korytarzach Ministerstwa Energii o nowoczesnej architekturze, tyle tylko, że rynek mocy wymaga podejścia kompleksowego, które będzie uwzględniało kwestie kształtu rynku energii w Unii Europejskiej, kwestie przyjętych konkluzji BAT czy nawet Brexitu. Patrzenie na sektor energetyki bez ustaleń co do OZE, co do energetyki gazowej czy w elektroenergetyce, czy w elektromobilności to jest po prostu tektura, to nie jest architektura.

    Dlatego zgłaszam wniosek o odrzucenie tego projektu w pierwszym czytaniu. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia