8. kadencja, 52. posiedzenie, 2. dzień (23-11-2017)

25. punkt porządku dziennego:

Pierwsze czytanie poselskiego projektu ustawy o stałym dodatku pieniężnym dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenia przedemerytalne, zasiłki przedemerytalne, emerytury pomostowe albo nauczycielskie świadczenia kompensacyjne (druk nr 1913).

Poseł Paweł Grabowski:

    Dziękuję bardzo.

    Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko klubu Kukiz’15 co do druku nr 1913, o stałym dodatku pieniężnym dla niektórych emerytów, rencistów itd., by się chciało rzec. Chciałoby się rzec z tego względu, że w zasadzie jest już po wszystkim i zastanawiam się, czy jest w ogóle sens odnosić się merytorycznie do zapisów tegoż projektu, ponieważ mój przedmówca szanowny pan poseł Andzel reprezentujący Prawo i Sprawiedliwość właściwie złożył wniosek o jego odrzucenie w pierwszym czytaniu - z arytmetyki sejmowej wynika wprost, że ten projekt już leży w śmietniku.

    Czy to jest projekt dobry? Jest dobrym przyczynkiem do dyskusji na temat systemowych rozwiązań emerytalnych w Polsce. Owszem, koszty tego projektu nie są małe, ale jak to jest, że państwu się opłacało dać słynne 500+ rodzinom z dziećmi, a seniorom się już wam nie opłaca? Można by rzec, że Polska to nie jest kraj dla starych ludzi. Ale odnosząc się do seniorów, co oni mają z tymi pieniędzmi zrobić, z tym rocznym dodatkiem w wysokości 500, 400 lub 300 zł? Czy oni go zjedzą, spalą w piecu? No nie. Kupią za niego jakieś towary, kupią jakieś dobra, często w małych osiedlowych sklepach, napędzą konsumpcję tym samym, te pieniądze wrócą w znacznej mierze później do budżetu państwa w postaci różnych podatków, akcyzy. Szkoda, że to wszystko zostało po prostu wyrzucone do śmietnika, że to się nie liczy.

    Ale, korzystając z okazji, bo to smutna jest tak naprawdę chwila, kiedy wychodzi się omawiać projekt, o którym już wiadomo, że go nie będzie, postaram się poświęcić jeszcze tę chwilę, bo mam 3 minuty, nie będę ich wykorzystywał w całości, refleksji nad polskim parlamentaryzmem.

    (Poseł Błażej Parda: To minutę ciszy.)

    No, minuta ciszy byłaby stosowna.

    Jak to jest, że my tutaj możemy składać różne propozycje, dawać dobre propozycje, naszym zdaniem dobre propozycje, a żyjemy w takim systemie, że ktoś może po prostu z góry powiedzieć: nie, a wszyscy inni możecie sobie tutaj ewentualnie pokrzyczeć i nic nam nie zrobicie? Chyba nie tak ma wyglądać polski parlamentaryzm. Chyba nie tak ma wyglądać polski Sejm, gdzie tak naprawdę kilka partii politycznych, a nawet nie partii, tylko kilku liderów, których tutaj niestety z nami dzisiaj nie ma, rządzi i trzęsie na swoją modłę całą naszą ojczyzną, a poszczególni mieszkańcy, obywatele w zasadzie mają do powiedzenia coś raz na 4 lata, kiedy wydaje im się, że biorą udział w procesie demokratycznym. Mówię o tym, że im się wydaje, z tego prostego względu, nawiązując jeszcze do burzliwej i gorącej debaty o zmianie ordynacji, która była przed chwilą, że cóż to jest za proces demokratyczny, gdy nie ma równych szans, gdy są podmioty uprzywilejowane korzystające z milionów, dziesiątek czy nawet setek milionów złotych, czy to z subwencji partyjnych, czy to z pieniędzy z jakichś fundacji narodowych, czy to z pieniędzy spółek Skarbu Państwa, i one konfrontują się ze zwykłymi obywatelami, którzy, pozbawieni tych pieniędzy, tak naprawdę nie mają możliwości, by znaleźć się w parlamencie. I faktycznie stał się cud, że Ruch Kukiz’15 wszedł do tego parlamentu dzięki obywatelskiemu poparciu.

    Zatem, drodzy państwo, pani marszałek, przepraszam, że odszedłem nieco od meritum tegoż projektu, ale mam nadzieję, że ta refleksja... nie liczę, że ta refleksja albo że moje słowa pobudzą do refleksji kogokolwiek na tej sali poza posłami Pardą i Brynkusem, którzy reprezentują Klub Poselski Kukiz’15, ale może ktoś to kiedyś usłyszy i się zastanowi, czy tak właśnie ma wyglądać parlamentaryzm w Polsce. Dziękuję. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia