8. kadencja, 59. posiedzenie, 4. dzień (06-03-2018)
36. punkt porządku dziennego:
Sprawozdanie Komisji Kultury i Środków Przekazu o przedstawionym przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej projekcie ustawy o ustanowieniu Narodowego Dnia Pamięci Polaków ratujących Żydów podczas II wojny światowej (druki nr 1947 i 2020).
Poseł Robert Winnicki:
Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Ta ustawa jest niezwykle potrzebna. Niezwykle potrzebne jest, żeby w Polsce, ale i na arenie międzynarodowej przypominać o Polakach ratujących Żydów w czasie II wojny światowej. Jest potrzebne również dlatego, że chociażby narody zachodnioeuropejskie, już nie mówiąc o pozaeuropejskich, nie mają zupełnie świadomości tego, co działo się w Polsce w czasie II wojny światowej, jak wyglądała okupacja niemiecka, również sowiecka. Szanowni państwo, nie mają świadomości, ponieważ doświadczenie okupacji czy II wojny światowej na Zachodzie było zupełnie nieporównywalne. Jak powiedział jeden z moich profesorów historii, mówiąc obrazowo, w porównaniu do tego, co działo się w Polsce w czasie II wojny światowej, Francuzi, Włosi czy inni siedzieli i kręcili ˝’Allo ’Allo!˝. Tak to wyglądało. Tak wyglądała różnica, ten dramat, który przeżywał naród polski. Ten eksterminowany naród polski, który również doświadczył swoistego Holokaustu, swoistej zagłady, ludobójstwa w czasie II wojny światowej, naród polski z wytrzebionymi elitami, w takich warunkach, kiedy większość Polaków walczyła na co dzień o przetrwanie, zdobył się na niesamowity heroizm. Nie tylko brak instytucjonalnej politycznej kolaboracji z niemieckim nazistowskim okupantem, nie tylko stworzenie największego państwa podziemnego w historii, największych armii podziemnych, Armii Krajowej, Narodowych Sił Zbrojnych, Narodowej Organizacji Wojskowej, Batalionów Chłopskich, ale właśnie olbrzymia pomoc Żydom doświadczającym zagłady. W tej liczbie tysięcy drzewek w Yad Vashem nie ma oczywiście kolejnych, jeszcze nie ma, miejmy nadzieję, że jak najbardziej zostanie to uzupełnione, ale nigdy oczywiście nie dowiemy się o wszystkich. Nie ma dziesiątków, a być może setek tysięcy kolejnych Polaków, którzy powinni się tam znaleźć. Wśród tych Polaków są oczywiście przedstawiciele obozu narodowego: żeby wymienić tylko mec. Witolda Rothenburga-Rościszewskiego, żeby wymienić ks. prałata Marcelego Godlewskiego, jednego z najważniejszych polityków endeckich okresu dwudziestolecia, żeby wymienić związaną z endecją pisarkę, współzałożycielkę ˝Żegoty˝ Zofię Kossak-Szczucką czy Edwarda Kemnitza, przedwojennego działacza Młodzieży Wszechpolskiej, Obozu Wielkiej Polski, ONR-u, żołnierza Armii Krajowej i Narodowych Sił Zbrojnych, żeby wymienić chociażby Stanisława Modzelewskiego, który był porucznikiem i walczył w Narodowych Siłach Zbrojnych. Tych nazwisk są dziesiątki, setki, również narodowców, którzy pomagali Żydom w czasie II wojny światowej, ukrywały ich.
Absolutnie nie można zgodzić się z tymi głosami, które mówią, że dzisiaj ta ustawa jest niewłaściwa czy niepotrzebna. Właśnie dzisiaj, właśnie teraz, kiedy trwa międzynarodowa nagonka, kiedy prawda o II wojnie światowej... To nie jest nawet polityka historyczna, to, co chcemy opowiedzieć światu, a co trzeba również niektórym w Polsce opowiedzieć. Również w Polsce, okazuje się, są tacy, którzy na temat II wojny światowej chcą po prostu kłamać, którzy w ramach swojej ojkofobii chcą po prostu Polaków nieustannie zawstydzać, nieustannie tworzyć wizerunek narodu sprawców. Otóż trzeba bardzo jasno tą ustawą dzisiaj powiedzieć o dziesiątkach i setkach tysięcy Polaków ratujących Żydów w czasie II wojny światowej pomimo strasznej nocy hitlerowskiej i sowieckiej okupacji, pomimo codziennej walki o przetrwanie.
I to jest najlepszy moment, dlatego, szanowni państwo, że ten problem, jaki mamy z Izraelem czy szerzej ze środowiskami żydowskimi, bo również w Stanach Zjednoczonych, ? propos ustawy o IPN, to nie jest problem incydentalny, to jest, szanowni państwo, problem strukturalny. Strukturalnie jest tak, że wizja izraelska II wojny światowej ukuta w latach 60. jest następująca: naród żydowski jest jedynym narodem ofiar w czasie II wojny światowej, a wszystkie pozostałe narody europejskie to narody sprawców lub współsprawców, i do tej kategorii próbuje się wtłoczyć również Polaków.
Ta wizja, ten pewien mit, jaki został wykuty, oczywiście jest mitem politycznym służącym Izraelowi w określonych sytuacjach, również do uzasadniania swojej polityki na arenie międzynarodowej czy na Bliskim Wschodzie. Ale ten szczególnego rodzaju mit, to szczególnego rodzaju zafałszowanie, że był de facto jedyny naród cierpiący w czasie II wojny światowej i jedyny naród, który nie był sprawcą i współsprawcą Holokaustu, on stoi w sprzeczności z prawdą historyczną, a tę prawdę historyczną najbardziej boleśnie odczuwamy właśnie w Polsce.
Dlatego czas uświadomić sobie, szanowni państwo, że nasz konflikt z Izraelem nie ma charakteru incydentalnego, i czas państwo polskie, polskie instytucje uzbrajać w związku z tym konfliktem w odpowiednie argumenty. I jednym z takich argumentów jest właśnie ta ustawa. Czeka nas długi, ciężki bój na arenie międzynarodowej o prawdę historyczną, trwający nie rok, nie dwa, a dekady. I ten bój, moim zdaniem, Polska może i powinna wygrać z jednego zasadniczego powodu: ponieważ tak wyglądała historia II wojny światowej. Dziękuję. (Oklaski)
Przebieg posiedzenia