8. kadencja, 61. posiedzenie, 3. dzień (13-04-2018)

29. punkt porządku dziennego:

Sprawozdanie Komisji Zdrowia o rządowym projekcie ustawy o zmianie ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym oraz niektórych innych ustaw (druki nr 2137, 2245 i 2245-A).

Sekretarz Stanu w Ministerstwie Zdrowia Józefa Szczurek-Żelazko:

    Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Zapewnienie bezpieczeństwa mieszkańcom jest podstawowym obowiązkiem państwa, m.in. realizowanym poprzez zapewnienie sprawnego systemu ratownictwa medycznego - sprawnego, tzn. takiego, który będzie zapewniał zarówno jakość, jak i ciągłość udzielanych świadczeń.

    Ratownictwo medyczne w ostatnim okresie spotkało wiele problemów związanych m.in. z tym, że świadczenia były udzielane przez podmioty, dla których organem tworzącym nie był samorząd bądź inne instytucje publiczne. To spowodowało np. zdarzenia w Rawie Mazowieckiej, gdzie podmiot prywatny z dnia na dzień, z godziny na godzinę zrezygnował z udzielania świadczeń. Dzięki służbom wojewody natychmiast zostały uruchomione dodatkowe zespoły ratownictwa medycznego, które zastąpiły podmiot, który podjął właśnie taką decyzję.

    Podobna sytuacja obecnie ma miejsce również w województwie lubelskim, gdzie podmiot prywatny jest postawiony w stan likwidacji. Prawdopodobnie zaistnieje sytuacja, że będą musiały być szybko zabezpieczone zespoły ratownictwa medycznego przez inne podmioty.

    Potencjał, jaki w tej chwili mają publiczne podmioty, dysponenci zespołów ratownictwa medycznego, jest wystarczający, aby zabezpieczyć funkcjonowanie ratownictwa medycznego na terenie całego kraju. Mamy na to zabezpieczenie, deklarację Związku Pracodawców Ratownictwa Medycznego, który w formie pisemnej przedstawił deklarację zabezpieczenia tych świadczeń na terenie całego kraju.

    Niemniej jednak przewidzieliśmy w ustawie taką sytuację: gdyby do pierwszego postępowania konkursowego nie zgłosiły się podmioty, które chciałyby na danym obszarze zabezpieczyć świadczenia, będzie istniała możliwość udziału w kolejnym postępowaniu również podmiotów prywatnych. Ustawa przewiduje, że w takiej sytuacji podmioty prywatne będą mogły udzielać świadczeń przez okres 2 lat. Tak że nie istnieje nagła potrzeba zabezpieczenia gigantycznej ilości środków finansowych na zakup dodatkowych zespołów ratownictwa medycznego.

    Drugie pytanie dotyczyło pozbawienia uczelni medycznych możliwości kształcenia na kierunku ratownictwo medyczne. Jest to nieprawda. Ustawa w żaden sposób nie odnosi się do możliwości bądź braku możliwości kształcenia na uczelniach medycznych. Dowodem na to jest fakt, że do tej pory żadna uczelnia nie posiada zespołów ratownictwa medycznego, a kształci na wydziale ratownictwa medycznego. Nie odnosimy się w żadnym stopniu do możliwości kształcenia.

    Utworzenie przez uczelnię medyczną podmiotu, który realizowałby zadania z zakresu ratownictwa medycznego, byłoby zupełnie nowatorskim rozwiązaniem, które w naszym systemie ochrony zdrowia do tej pory nie istnieje, tak że absolutnie nie ma takiej możliwości.

    Szanowni Państwo! Tak jak powiedziałam, podejmujemy te działania, żeby uspójnić i zreorganizować system ratownictwa medycznego w taki sposób, aby działał on w sposób ciągły i bezpieczny, na wzór innych służb, takich jak straż pożarna czy Policja, które też są służbami, które reagują w stanach zagrożenia życia. I taki model będzie bezpieczniejszy. Natomiast dziwią mnie państwa przykłady, dane statystyczne, które prawdopodobnie opierają się tylko na doniesieniach z tabloidów, ponieważ my na bieżąco monitorujemy wskaźniki umieralności, śmiertelności, zdarzeń niepożądanych, jakie mają miejsce w sektorze ochrony zdrowia, i żaden z tych wskaźników nie potwierdza tych danych, o których państwo mówicie.

    W związku z powyższym proszę Wysoką Izbę o uchwalenie tej ustawy, na którą czeka ratownictwo medyczne, jak również środowisko ratowników medycznych, które w pełni popiera te rozwiązania. Dziękuję bardzo. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia