8. kadencja, 63. posiedzenie, 1. dzień (05-06-2018)
5. punkt porządku dziennego:
Pierwsze czytanie rządowego projektu ustawy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa (druk nr 2505).
Poseł Krystian Jarubas (tekst niewygłoszony):
Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Nowe prawo ma na celu wdrożenie na gruncie krajowym wymogów unijnej dyrektywy obowiązującej od 2016 r., której celem jest zapewnienie wysokiego poziomu bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych na terytorium całej UE. Chodzi o objęcie szczególną ochroną kilku kluczowych dla naszego bezpieczeństwa sektorów. To olbrzymia odpowiedzialność dla szefów różnych resortów, gdyż to oni będą musieli tworzyć je w swoich ministerstwach.
Szanowni Państwo! Dziś wszyscy funkcjonujemy w tzw. cyberprzestrzeni i to tam jesteśmy narażeni na coraz większe niebezpieczeństwa. To tam toczą się bitwy, tam działać zaczynają różne radykalne grupy, których celem często jest to, by zakłócać ład i porządek w danym kraju. Od lat funkcjonuje też pojęcie cyberprzestrzeni RP - to wszystkie miejsca, gdzie funkcjonują przedstawicielstwa RP, placówki dyplomatyczne, kontyngenty wojskowe, jednostki pływające oraz statki powietrzne, poza przestrzenią RP podlegające polskiej jurysdykcji. Z nim związane jest pojęcie cyberbezpieczeństwa RP, czyli procesu zapewniania bezpiecznego funkcjonowania w cyberprzestrzeni państwa jako całości, jego struktur, osób fizycznych i osób prawnych, w tym przedsiębiorców i innych podmiotów nieposiadających osobowości prawnej, a także będących w ich dyspozycji systemów teleinformatycznych oraz zasobów informacyjnych w globalnej cyberprzestrzeni. Odpowiedzialność za bezpieczeństwo cyberprzestrzeni RP spoczywa na rządzących. Państwo powinno stworzyć taką strukturę, która będzie monitorować, analizować incydenty i minimalizować zagrożenia o charakterze terrorystycznym. Podstawowe zadania to: ocena warunków cyberbezpieczeństwa, w tym rozpoznawanie zagrożeń, szacowanie ryzyka i identyfikacja szans; zapobieganie, przeciwdziałanie zagrożeniom, redukowanie ryzyka i wykorzystywanie szans; obrona i ochrona własnych systemów i zgromadzonych w nich zasobów; zwalczanie - dezorganizowanie, zakłócanie i niszczenie - źródeł zagrożeń, aktywna obrona oraz działania ofensywne; po ewentualnym ataku - odtwarzanie sprawności systemów tworzących cyberprzestrzeń.
Jednocześnie przy tworzeniu takiego systemu nie można dopuścić do tego, by służył on czemuś więcej niż bezpieczeństwu naszych rodaków. Nie można dopuścić do jakichkolwiek nadużyć i wyraźnie wytyczyć konsekwencje dla tych, którzy by się ich dopuścili. Taki system musi mieć też swoje wewnętrzne obostrzenia, by nie stał się np. batem na politycznych konkurentów jakiejś grupy nieodpowiedzialnych polityków. Dobrym krokiem jest postawienie na rozproszony system - nie jedno ciało zajmujące się wszystkim, tylko podział na kilka resortów i rozdział kompetencji.
Jednocześnie warto zauważyć, że w podobny sposób działają założenia innych państw, jeśli chodzi o przestrzeń realną. Dobrym przykładem może być skandynawski model energetyki rozproszonej. Tu zachęcam rządzących do odblokowania przyjętej i napisanej przez nas ustawy o OZE. To również będzie miało związek z naszym bezpieczeństwem w dziedzinie niezależności energetycznej.
Wracając jednak do tematu cyberbezpieczeństwa, od dawna zastanawiamy się, czy sprawy z nim związane nie powinny czasem być tematem Rady Bezpieczeństwa Narodowego. Może już czas usiąść wspólnie i zastanowić się nad tym ważnym problemem.
Mając świadomość odpowiedzialności za bezpieczeństwo Polaków, a także sprawne funkcjonowanie państwa polskiego, klub PSL UED będzie za skierowaniem tego projektu do dalszych prac w komisji.
Przebieg posiedzenia