8. kadencja, 68. posiedzenie, 1. dzień (12-09-2018)

Oświadczenia.

Poseł Waldemar Andzel (tekst niewygłoszony):

    Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 12 września 1683 r. pod Wiedniem wojska polsko-habsburskie pod wodzą króla Jana III Sobieskiego pokonały armię Imperium Osmańskiego dowodzoną przez wezyra Kara Mustafę. Bitwa była przełomowym wydarzeniem w wojnie zakończonej klęską Osmanów, którzy od tej pory przeszli do defensywy i przestali stanowić zagrożenie dla chrześcijańskiej części Europy.

    Wiednia broniło ponad 18 tys. żołnierzy wraz z artylerią. Garnizon dowodzony przez Ernsta Starhemberga skutecznie odpierał tureckie ataki przez 2 miesiące. Niestety w tym czasie z ponad 18 tys. obrońców pozostało jedynie 5 tys. Morale podtrzymywała wiadomość o odsieczy przygotowywanej przez króla Jana III Sobieskiego. Bitwa rozpoczęła się rankiem 12 września. Wcześniej król Jan III Sobieski wziął udział w uroczystej mszy, którą celebrował legat papieski Marek z Aviano. Kara Mustafa, będąc przekonany o sile swoich wojsk, nie poczynił przygotowań do obrony obozu. Turcy nie spodziewali się ataku ze strony Lasu Wiedeńskiego, tym bardziej że wojska austriacko-niemieckie atakowały wzmocnione pozycje tureckie na lewym skrzydle. W godzinach popołudniowych wojska Sobieskiego wyszły z Lasu Wiedeńskiego. Widok ten przeraził Turków, którzy natychmiast zaczęli formować obronę. Na rozkaz króla gen. Kątski nakazał atak piechocie i artylerii, aby oczyścić drogę dla kawalerii. Po kilkugodzinnym starciu teren został oczyszczony. O godz. 18 król wydał rozkaz do ataku. W bój poszły chorągwie husarskie wspierane przez kawalerię austriacką i niemiecką. Ten fragment bitwy trwał zaledwie pół godziny. Najpierw ofiarą husarii padli Tatarzy, następnie spahisi i na końcu janczarzy, którzy kilka godzin wcześniej oblegali Wiedeń. Po tak sromotnej porażce wielki wezyr wraz ze świtą rzucił się do ucieczki. Zwycięstwo Sobieskiego było przesądzone. Po bitwie, w zdobytym namiocie wielkiego wezyra, król Jan III Sobieski napisał list do papieża Innocentego XI ze słowami: Venimus, vidimus et Deus vicit (Przybyliśmy, zobaczyliśmy i Bóg zwyciężył). Dziękuję.

Przebieg posiedzenia