8. kadencja, 76. posiedzenie, 1. dzień (16-01-2019)

Oświadczenia.

Poseł Waldemar Andzel (tekst niewygłoszony):

    Oświadczenie w sprawie 65. rocznicy śmierci Nikodema Sulika

    Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W poniedziałek 14 stycznia obchodziliśmy 65. rocznicę śmierci polskiego dowódcy wojskowego, podpułkownika piechoty Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej i generała brygady Polskich Sił Zbrojnych Nikodema Sulika.

    Urodzony 15 sierpnia 1893 r. w Kamiennej Starej, karierę wojskową rozpoczął w 1918 r. jako oficer armii rosyjskiej. Działał w tym czasie również w samoobronie grodzieńskiej. Od 25 stycznia 1919 r. do 16 maja 1922 r. dowodził kompanią w Białostockim Pułku Strzelców. Walczył w czasie wojny z bolszewikami oraz wziął udział w buncie Żeligowskiego i zajęciu Wilna we wrześniu 1920 r. Od kwietnia 1922 r. do września 1926 r. był oficerem w sztabie 29. Dywizji Piechoty, a od 1926 r. do 1927 r. - dowódcą kompanii w 76. pułku piechoty. Przez następne 2 lata pełnił funkcję komendanta Centralnej Szkoły Straży Granicznej. Do 1932 r. był kierownikiem Okręgowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Toruniu, a do 1933 r. sprawował dowództwo nad II batalionem 65. pułku piechoty w Gniewie.

    Podczas II wojny światowej, po najeździe sowieckim na Polskę w 1939 r., w trakcie zaciętych walk pozycyjnych i odwrotowych z atakującą Armią Czerwoną dowodził pułkiem KOP ˝Sarny˝. Po bitwie pod Kockiem Nikodem Sulik rozpoczął działalność konspiracyjną. W listopadzie 1939 r. został mianowany zastępcą komendanta okręgu SZP w Wilnie. W grudniu tego samego roku wyznaczono go na stanowisko komendanta Okręgu Wilno Związku Walki Zbrojnej. W 1941 r. został aresztowany przez NKWD. Uwolniony tego samego roku w wyniku układu Sikorski-Majski, wstąpił do armii Andersa. Do marca 1942 r. był dowódcą 13. pułku piechoty ˝Rysiów˝. Od 1942 r. do 1943 r. sprawował funkcję zastępcy dowódcy 7. Dywizji Piechoty w ZSRR i na Bliskim Wschodzie, od czerwca do sierpnia 1943 r. pełnił obowiązki dowódcy 5. Kresowej Dywizji Piechoty, natomiast od sierpnia 1943 r. do 1946 r. dowodził tą dywizją w Drugim Korpusie Polskim. 1 marca 1944 r. otrzymał awans na stopień generała brygady. Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Do śmierci w styczniu 1954 r. był przewodniczącym ZHP działającego poza granicami kraju.

    Gen. Sulik za swe zasługi został wielokrotnie odznaczony, m.in. Krzyżem Złotym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino oraz, pośmiertnie, Krzyżem Armii Krajowej. Dziękuję.

Przebieg posiedzenia