8. kadencja, 77. posiedzenie, 5. dzień (22-02-2019)

Oświadczenia.

Poseł Alicja Chybicka:

    Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chciałam poruszyć bardzo istotny problem w polskim szpitalnictwie, mianowicie rolę szpitali klinicznych. Szpitale kliniczne są specyficznymi szpitalami. Są to szpitale, które jako główne zadanie mają nauczanie przeddyplomowe i podyplomowe, mają prowadzenie badań naukowych i dodatkowo prowadzenie działalności leczniczej. W odróżnieniu od szpitali, które zajmują się tylko i wyłącznie działalnością leczniczą, obowiązki narzucone na personel tych szpitali znacznie przekraczają te, które są realizowane w pozostałych szpitalach.

    Szpitali klinicznych w Polsce jest 47, przy czym takich, które są typowo uniwersyteckie, mamy w Białymstoku dwa, w Bydgoszczy - dwa, w Gdańsku - dwa, w Katowicach - siedem, w Krakowie - cztery, w Lublinie - trzy, w Łodzi - cztery, w Poznaniu - pięć, w Szczecinie - dwa, w Warszawie - sześć, we Wrocławiu - jeden z ośrodkiem leczenia choroby Alzheimera jako satelitą, w Olsztynie jeden, w Zielonej Górze - jeden, w Kielcach w zasadzie studenci ćwiczą w szpitalu miejskim.

    Jeśli chodzi o finansowanie tych szpitali, tak naprawdę o tym tworze od wielu lat dyskutuje się jako o czymś przedziwnym. To taka świnka morska - ani świnka, ani morska. Jest to czysto dydaktyczno-naukowa jednostka jak uniwersytety, jak uniwersytety techniczne, jak wszystkie inne wyższe uczelnie.

    Jeśli chodzi o leczenie szpitalne, są to szpitale o najwyższej referencyjności we wszystkich sieciach stopniowania, jakie były tworzone. Zawsze wykonuje się w nich, ze względu na to, że są tam specjaliści najwyższej klasy, najtrudniejsze i najbardziej kosztowne procedury.

    Te szpitale przy zadłużeniu wymagalnym w Polsce - 1,47 mld generują połowę tego zadłużenia - ok. 500 mln. Dzieje się tak dlatego, że do tych szpitali ze wszystkich pozostałych, których organami założycielskimi są albo marszałek, albo inne podmioty - tu organem założycielskim jest wyższa uczelnia, która w ogóle nie posiada środków na działalność leczniczą - kierowani są dosyć nagminnie pacjenci, kierowane są przypadki szczególnie skomplikowane, trudne. Właśnie do szpitali klinicznych.

    Koszty są tu o wiele wyższe, ale czy są stawki wyższe? Absolutnie nie. Stawki za taką sama chorobę leczoną w uniwersyteckim szpitalu klinicznym... Podam przykład zapalenia płuc. Zapalenie płuc jest wycenione w każdej jednostce referencyjnej podobnie, ale nikt nie bierze pod uwagę tego, że w szpitalu klinicznym jest to często przypadek na tle nowotworu, choroby układu krwiotwórczego, choroby rzadkiej, co generuje o wiele większe koszty i jest o wiele trudniejsze do diagnostyki i potem do prawidłowego leczenia.

    A zatem od wielu lat, odkąd sięgam pamięcią, mówi się o tym, że powstanie wreszcie ustawa o szpitalach klinicznych w Polsce. Nie wiem, w ilu szufladach już leży ta ustawa albo zaczątki tej ustawy. Było to wielokrotnie robione, nigdy nie zostało zakończone. Wiem, że jest projekt oddłużenia szpitali klinicznych, ale wśród szpitali, które wymieniłam, są takie, które są na bilansie dodatnim. Czy zatem po raz kolejny będą promowane szpitale, które są mniej gospodarne, gorzej zarządzane? Bo jednak w tych samych warunkach i tych samych stawkach jedne szpitale potrafią się zbilansować, a drugie nie. Tak naprawdę istnieje pilna potrzeba przede wszystkim wyceny świadczeń medycznych dla tych szpitali - oddzielnej i stosownie wysokiej. Wiem, że w AOTMiT coś takiego się toczy, ale dosyć długo to trwa i powinniśmy procedować nad ustawą o szpitalach klinicznych tak, ażeby ich miejsce było takie, jak należy, aby była realizowana dydaktyka przed- i podyplomowa, nauka, a pacjent miał jak najlepszą opiekę i aby te szpitale nie były jednak traktowane podobnie jak wszystkie inne, dla których jedynym zajęciem jest leczenie chorych, i to najczęściej tych chorych najlżej. (Dzwonek) Dziękuję za uwagę.

Przebieg posiedzenia