8. kadencja, 9. posiedzenie, 1. dzień (27-01-2016)

4. punkt porządku dziennego:

Pierwsze czytanie rządowego projektu ustawy o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym (druk nr 189).

Poseł Joanna Schmidt:

    Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Jestem mamą trójki małych dzieci i nie jest mi obojętny temat przeciwdziałaniu złu, jakim jest z pewnością pedofilia. Mając ograniczony czas, nie będę już wchodziła w szczegóły tej tragedii, bo doskonale to przedstawiła posłanka Wassermann. Przedstawię od razu stanowisko klubu Nowoczesna.

    Wszystkie skuteczne działania są niewątpliwie po prostu konieczne, ale dziś mówimy o kolejnej ustawie, która stanowić będzie jedynie pozór działań. Ustawa ta jest jedynie przypudrowaniem problemu. Ustawa PiS nie zwiększy naszego poczucia bezpieczeństwa. Moje ani państwa dzieci nie będą dzięki tej ustawie bezpieczniejsze, a ja sama, wraz z milionami matek, mogę co najwyżej żyć w jeszcze większym lęku. Od razu chcę powiedzieć z tego stanowiska, że doceniamy państwa dobre intencje, ale zamiast poszukiwać skutecznych rozwiązań, decydujecie się na takie rozwiązania, które nie sprawdziły się już w innych krajach, nie zdały egzaminu. Magiczne i życzeniowe myślenie nie zastąpi mądrości. Nie traćmy, proszę, kolejnych kilku lat na weryfikację skuteczności, efektów działania tej ustawy.

    Projekt powołuje się m.in. na rejestr francuski, ale państwo pomijacie, że we Francji brak jednak publicznego dostępu do danych sprawców tego rodzaju przestępstw. Zapewne możemy powoływać się na doświadczenia Stanów Zjednoczonych. Od kilkunastu lat jest taki rejestr publicznie dostępny, ale już są też badania ekspertów, jakie to przyniosło skutki. Napiętnowani, najgroźniejsi przestępcy stają się łowcami i zmieniają miejsce zamieszkania, nie są identyfikowani, nie są rozpoznawani ani kontrolowani, mieszkają na obrzeżach, a grasują na kompletnie innych terenach, zagrażając życiu małoletnich.

    Autorom ustawy przyświecały dwa cele: prewencja i piętnowanie przestępców na tle seksualnym. Doświadczenie jednak pokazuje, że tylko jedna z tych ścieżek, właśnie prewencja, ale powiązana z terapią, z ciągłym monitorowaniem tych przestępców, może dać efekt w postaci obniżenia ilości popełnianych przestępstw na tle seksualnym.

    Państwo proponujecie dwa typy rejestrów: o ograniczonym dostępie i ogólnodostępny. Rejestr ogólnodostępny, proszę państwa, to jest zły pomysł. Co bowiem ma mi dać informacja, że w moim sąsiedztwie mieszka pedofil? Co mogę z taką informacją zrobić? Z całą pewnością mogę odczuwać strach, ale nic więcej. Nie zawiadomię Policji, bo przecież Policja wie o tym, gdzie ten przestępca mieszka, przynajmniej powinna wiedzieć o jego obecnym miejscu zamieszkiwania. A może PiS właśnie zamierza usankcjonować publiczny lincz? Ja to powtórzę. Pan minister może krytykować to sformułowanie, ale to właśnie państwo jest od tego, by zagwarantować bezpieczeństwo i praworządność w państwie, a nie od zrzucania tego obowiązku na społeczeństwo. Czy nie boją się państwo też zwykłych błędów ludzkich - pomylonych zdjęć, nazwisk lub adresów? Obecnie sąd, przypominam, jeżeli tylko uzna to za wskazane, może podać wyrok do publicznej wiadomości.

    Przygotowując ustawę, PiS nie konsultował się z ekspertami zajmującymi się problemami przestępczości na tle seksualnym. Mam w ręku uchwałę, z chęcią ją przekażę. Polskie Towarzystwo Seksuologiczne nie zostawiło na waszym projekcie suchej nitki. Jeśli choć w minimalnym stopniu zgłębiliście problem pedofilii, zapewne wiecie, że przestępstwa o charakterze pedofilnym w 80% mają miejsce w rodzinach. Upubliczniając dane przestępców, upubliczniacie jednocześnie dane ich ofiar. Ogólnodostępny rejestr to prosta droga do wywołania strachu, agresji po stronie rodziców, a jednocześnie utraty kontroli nad pedofilami, ale przede wszystkim ogromne ryzyko ponownego pokrzywdzenia ofiary poprzez identyfikację jej i jej miejsca zamieszkania. Dziękuję. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia