9. kadencja, 20. posiedzenie, 1. dzień (27-10-2020)
Oświadczenia.
Poseł Monika Falej:
Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Jak wynika z raportu badania potrzeb osób niepełnosprawnych przeprowadzonego na zlecenie państwa... (Gwar na sali)
Przepraszam, pani marszałek, ale to... Można prosić?
Wicemarszałek Małgorzata Gosiewska:
Szanowni Państwo! Bardzo proszę o przeniesienie rozmów w kuluary, ponieważ prowadzimy dalej obrady, procedujemy. Bardzo proszę. Halo, bardzo proszę. (Gwar na sali, dzwonek)
Poseł Monika Falej:
Bardzo proszę o zatrzymanie czasu.
(Głos z sali: Proszę opuścić...)
Wicemarszałek Małgorzata Gosiewska:
A co to za wrzask, panie pośle?
Poseł Monika Falej:
Proszę od nowa włączyć czas.
Wicemarszałek Małgorzata Gosiewska:
To jest kultura?
Proszę, pani poseł, rozpocząć wygłaszanie oświadczenia.
Poseł Monika Falej:
Jak wynika z raportu z badania potrzeb osób niepełnosprawnych przeprowadzonego na zlecenie Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, wsparcie asystenta osobistego uznano za warunek niezbędny do włączenia osób z niepełnosprawnościami w życie lokalnej społeczności. (Gwar na sali)
Nie no, pani marszałek, naprawdę...
Wicemarszałek Małgorzata Gosiewska:
Pani poseł, jak państwo krzyczeliście podczas wystąpienia premiera, to przepraszam...
Poseł Monika Falej:
Ale ja nie krzyczę, przepraszam, ja nie krzyczę.
Wicemarszałek Małgorzata Gosiewska:
Nie słyszałam interwencji pani marszałek.
(Poseł Barbara Bartuś: To już po posiedzeniu, oświadczenia, to już nie jest ta sama ranga.)
Poseł Monika Falej:
Ale co pani mówi, że coś jest niższej rangi, naprawdę. Jeżeli państwo chcecie porozmawiać, to proszę...
Wicemarszałek Małgorzata Gosiewska:
Ale proszę kontynuować wystąpienie. Bardzo proszę.
Poseł Monika Falej:
Ale tak nie można pracować, naprawdę.
Wicemarszałek Małgorzata Gosiewska:
Pani poseł, bardzo proszę kontynuować oświadczenie.
Poseł Monika Falej:
Ja nie dyskutuję na sali, jeżeli ktoś przemawia.
Wicemarszałek Małgorzata Gosiewska:
Pani poseł, proszę kontynuować oświadczenie.
Poseł Monika Falej:
A ja panią proszę, żeby jednak pani poprosiła... To jest naprawdę nie w porządku.
Wicemarszałek Małgorzata Gosiewska:
A ja przypominam, że chociażby jak występowała pani minister Maląg, toście państwo krzyczeli wniebogłosy.
Poseł Monika Falej:
Ale ja nie krzyczę.
Wicemarszałek Małgorzata Gosiewska:
Bardzo proszę kontynuować.
(Poseł Anita Czerwińska: Pani mówi, co jest w porządku? Pani jest ostatnią osobą...)
W każdym razie czas płynie. Bardzo proszę o włączenie czasu.
Poseł Monika Falej:
Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej rok temu uruchomiło... (Gwar na sali)
No, ja mogę milczeć.
(Głos z sali: Pani marszałek, czy na tej sali są posłowie równi i równiejsi?)
Wicemarszałek Małgorzata Gosiewska:
Przypominam, jak wyglądało procedowanie, kiedy występowała pani minister Maląg, tłumacząc, informując państwa o działaniach, ważnych działaniach rządu. Mam takie wrażenie, ważnych działaniach.
(Poseł Ewa Kołodziej: Będziecie się teraz mścić na posłach?)
Poseł Monika Falej:
Ale to pani będzie pilnować porządku na tej sali, a nie ja.
Wicemarszałek Małgorzata Gosiewska:
Tak. Zwróciłam uwagę. Bardzo proszę kontynuować, bo czas płynie, pani poseł.
Poseł Monika Falej:
Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej rok temu uruchomiło projekt: ˝Asystent osobisty osoby niepełnosprawnej˝. Dzięki niemu osoby niepełnosprawne miały mieć zapewnione wsparcie w wykonywaniu codziennych czynności oraz w funkcjonowaniu w życiu społecznym. Jaka jest rzeczywistość? Po wystąpieniu ministra rodziny i polityki społecznej na temat funkcjonowania programu kompleksowego wsparcia dla rodzin ˝Za życiem˝, programów finansowanych ze środków Solidarnościowego Funduszu Wsparcia Osób Niepełnosprawnych z Warmii, Mazur i Powiśla posypały się słowa oburzenia, które przeczytałam u siebie w skrzynce i na Messengerze.
Przytoczę dwa cytaty dla zobrazowania emocji, jakie towarzyszyły tym osobom po wysłuchaniu słów samozadowolenia pana ministra: Jak dziś oglądałam debatę i słyszę takie rzeczy o asystencie osoby niepełnosprawnej i że jest tak wspaniale, to słabo mi się robi. Zapis o asystencie jest zapisem martwym w ustawie o rehabilitacji. Zdobyć asystenta graniczy z cudem.
Czyli w takim razie to martwy zapis, gdyż instytucje samorządowe nie są w stanie realnie zawalczyć o środki, które są potrzebne, aby taki asystent był przydzielony. Brak realizacji zapisu o asystencie osoby niepełnosprawnej w poszczególnych ustawach, np. w ustawie o rehabilitacji, prowadzi do tego, że jest to zapis martwy, a sam projekt wprowadzenia asystenta - nieudolny. Minął rok od startu tego projektu, a sytuacja się nie poprawia. Może zamiast chwalić się tym, że coś państwo robią, rzeczywiście zabiorą się państwo do pracy, szczególnie, że w dobie koronawirusa osoby z niepełnosprawnościami zostały pozostawione same sobie. Dziękuję.
Przebieg posiedzenia