9. kadencja, 20. posiedzenie, 1. dzień (27-10-2020)

5. punkt porządku dziennego:

Sprawozdanie Komisji Infrastruktury oraz Komisji Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej o rządowym projekcie ustawy o zmianie niektórych ustaw wspierających rozwój mieszkalnictwa (druki nr 534 i 652).

Poseł Karolina Pawliczak:

    Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Zanim odniosę się do tego projekt ustawy, chciałabym przekazać wszystkim kobietom, wszystkim rodzinom walczącym dzisiaj na ulicach w całej Polsce, również w moim okręgu, w Kaliszu, Lesznie, Ostrowie Wielkopolskim, Krotoszynie, Pleszewie, Jarocinie, większych i mniejszych miastach, że jesteśmy z wami i nigdy nie będziecie szły same, drogie kobiety. (Oklaski)

    Szanowni Państwo! Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W odniesieniu do niniejszego projektu ustawy: w Polsce brakuje ponad 650 tys. mieszkań, a niesamodzielnie mieszka nawet 1700 tys. Polaków. Mamy brak mieszkań, choć mieszkania są budowane. Tylko kogo na nie stać? W tym kontekście najbardziej przykre jest to, że sądziłam, że przy tak ważnej, z założenia merytorycznej i wyczekiwanej przez gminy i społeczeństwo ustawie dotyczącej wsparcia mieszkalnictwa wreszcie będzie można popracować bez polityki, bez wzajemnego przepychania się na słowa i treści, które z nich są ważniejsze i będą miały poparcie rządzących. To były złudne nadzieje, mimo że Lewica chce poprzeć tę ustawę, bo zdajemy sobie sprawę, że wraz z naszymi poprawkami, które wnosiliśmy i które miały służyć jej poprawie, w większości poszczególne zapisy tej ustawy służą wsparciu mieszkalnictwa i budownictwa społecznego.

    Mieliśmy jednak złudną, naiwną nadzieję, że przy powtarzanych często, ostatnich słowach premiera o porozumieniu, zawieraniu kompromisów z opozycją i szukaniu zgody natkniemy się choć na cień tych zapowiedzi. Nic z tego. I podkomisja, i komisje, które obradowały nad tym projektem, ujawniły, że jedna jedyna opcja ma rację, reszta może kolokwialnie sobie pogadać.

    Co złego jest z tym, że chcemy np. zwiększyć średni miesięczny dochód w gospodarstwie domowym jedno- i wieloosobowym, skoro przy waszym założeniu zdecydowanie zmniejsza się liczba osób mogących skorzystać z tych uprawnień? Kuriozalne jest bowiem oparcie kryterium pomocy na przeciętnym wynagrodzeniu, które w związku z kryzysem będzie przecież znacząco spadać, wykluczając tym samym potrzebujących. Co złego jest w tym, że chcemy zwiększyć powierzchnię lokalu, jeżeli zamieszkuje tam osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku inwalidzkim, z 15 m² na 25 m²? Aż 25 m². Czy to źle, że chcemy wesprzeć w tym obszarze ludzi, którzy i tak przecież w życiu nie mają łatwo? Co złego jest w tym, że chcemy zabezpieczyć w najmie instytucjonalnym prawa i ochronę lokatorów? Czy to są złe poprawki? Czy trzeba je skrytykować i odrzucić? Co złego jest w tym, że chcemy, aby TBS-y nie były dzielone na gorsze i lepsze?

    Wierzę, że sama nazwa - społeczna inicjatywa mieszkaniowa - niesie za sobą podział na lepsze i gorsze, a te, które tej nazwy nie zmienią, będą profilowane jako te wrogie z poprzedniego systemu, w którym określone preferencje mogą po prostu nie przysługiwać. Skoro jednak waszym zdaniem zmiana nazwy nic nie zmienia w ich strukturze organizacyjnej, to po co to robić? Po co to zmieniać i ponosić z tego tytułu ogromne koszty publiczne? Brak jakiegokolwiek logicznego uzasadnienia w tym działaniu.

    Szanowni Państwo! Mieszkania, zdrowie i praca to jedne z najważniejszych wartości. Nie nadawajcie wszystkiemu tej swojej politycznej zaciętości, bo to przynosi to, czego efektem jest dzisiejsza ulica i wyjście ludzi, by protestować i głośno krzyczeć na znak protestu i sprzeciwu.

    I na koniec proszę was, aby tej ustawy o założeniach wspierających rozwój mieszkalnictwa nie spotkał los rządowego programu ˝Mieszkanie+˝, z którego praktycznie nic nie zostało i który dziś niestety jest wielkim wstydem, oznaką nieudolności rządzących.

    Lewica składa do niniejszego projektu poprawki. Dziękuję bardzo. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia