9. kadencja, 35. posiedzenie, 2. dzień (22-07-2021)

12., 13. i 14. punkt porządku dziennego:

  12. Sprawozdanie Komisji Finansów Publicznych w sprawie sprawozdania z wykonania budżetu państwa za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2020 r. wraz z przedstawioną przez Najwyższą Izbę Kontroli analizą wykonania budżetu państwa i założeń polityki pieniężnej w 2020 r. oraz komisyjnym projektem uchwały w przedmiocie absolutorium (druki nr 1234, 1273 i 1392).
  13. Sprawozdanie Komisji Finansów Publicznych o przedstawionej przez Prezesa Rady Ministrów ˝Informacji o poręczeniach i gwarancjach udzielonych w 2020 roku przez Skarb Państwa, niektóre osoby prawne oraz Bank Gospodarstwa Krajowego˝ (druki nr 1232 i 1337).
  14. Sprawozdanie z działalności Narodowego Banku Polskiego w 2020 roku (druk nr 1246) wraz ze stanowiskiem Komisji Finansów Publicznych (druk nr 1391).

Poseł Anita Sowińska:

    Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Szanowni Goście! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko klubu parlamentarnego Lewicy wobec sprawozdania z działalności Narodowego Banku Polskiego.

    Trzeba obiektywnie stwierdzić, że rok 2020 był jednym z najtrudniejszych dla zarządzania finansami państw. Pandemia wywołała szok gospodarczy i finansowy, co spowodowało konieczność podejmowania szybkich decyzji mających na celu ochronę miejsc pracy i utrzymanie płynności finansowej przedsiębiorstw.

    W reakcji na kryzys banki centralne większości krajów rozwiniętych obniżyły krótkoterminowe stopy procentowe do minimalnych poziomów. Również w Polsce Rada Polityki Pieniężnej obniżyła stopy procentowe poniżej 1%. W perspektywie krótkoterminowej można powiedzieć, że ta decyzja zapewniła odpowiednią płynność w gospodarce. Trzeba jednak zaznaczyć, że część działań NBP, szczególnie tych podejmowanych w okresie średnioterminowym, była niewystarczająca.

    Podstawowym zadaniem Narodowego Banku Polskiego jest utrzymanie stabilnego poziomu cen, czyli zapobieganie nadmiernej inflacji. Zgodnie ze strategią polityki pieniężnej celem NBP jest ustabilizowanie inflacji na poziomie 2,5% z dopuszczalnym przedziałem wahań plus minus 1 punkt procentowy. Czy ten cel został spełniony? W 2020 r. inflacja wyniosła średnio 3,4%, czyli ledwo, ledwo w limicie.

    Niestety rok 2021 przyniósł znaczny wzrost cen. W I połowie tego roku Polska i Węgry są krajami o najwyższym poziomie inflacji w Unii Europejskiej. W kwietniu wzrost cen rok do roku wyniósł 5,2%, a w czerwcu - 4,4%. Jesteśmy na drugim miejscu we wzroście cen, wyprzedziły (Dzwonek) nas tylko Węgry.

    Drożeje wszystko. Usługi o 6%, koszty utrzymania mieszkań - 6%, w tym wzrost cen odpadów jest najwyższy w Europie. Paliwo - wzrost o 27%, żywność - 2%, ale już mięso drobiowe - 21%. Każdy z nas odczuwa drożyznę w swoim portfelu i nic nie wskazuje na to, żeby coś się miało zmienić, ponieważ NBP jest tutaj bierne.

    Kolejnym problemem jest obieg gotówki, który NBP nie wiedzieć czemu popiera. Wartość wszystkich banknotów znajdujących się na koniec I kwartału 2021 r. to 327 mld zł. To najwyższa wartość w historii i oznacza wzrost o 24% w porównaniu z końcem 2019 r. Trzymanie pieniędzy w szufladzie zamiast w banku wiąże się z realnymi ryzykami, takimi jak unikanie płacenia podatków, zatrudnianie pracowników na czarno albo częściowo na czarno, tak by wpłacać minimalne stawki, a część płacy pod stołem. Zbyt duża ilość gotówki to również ryzyko tworzenia bańki spekulacyjnej na rynku nieruchomościami oraz niepewność co do dalszego wzrostu inflacji.

    W związku z tym mam dwa pytania do pana prezesa NBP. Czy i jakie działania podejmą państwo w najbliższych 2 miesiącach, aby obniżyć dalszy wzrost cen oraz jakie są powody, dlaczego państwo wspierają wzrost gotówki w obiegu? Od odpowiedzi na te pytania uzależniamy nasz głos za bądź przeciw, jeżeli chodzi o przyjęcie sprawozdania. Dziękuję bardzo. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia