9. kadencja, 40. posiedzenie, 1. dzień (28-10-2021)

8. punkt porządku dziennego:

Sprawozdanie Komisji Polityki Społecznej i Rodziny o poselskim projekcie ustawy o świadczeniu wyrównawczym dla osób pobierających wcześniejszą emeryturę z tytułu opieki nad dziećmi wymagającymi stałej opieki (druki nr 1614, 1614-A i 1678).

Poseł Agnieszka Ścigaj:

    Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt zaprezentować stanowisko koła Polskie Sprawy wobec projektowanej ustawy o świadczeniu wyrównawczym dla osób uprawnionych do wcześniejszej emerytury z tytułu opieki nad dziećmi wymagającymi opieki.

    Szanowni Państwo! Kierunek oczywiście słuszny i mały krok do przodu, żeby tak jak powiedział pan poseł Dobrzyński, wyrównać pewną niesprawiedliwość od 1989 r. Ale nie zgodzę się z tym, że to jest ustawa, która wyrównuje tę niesprawiedliwość dotyczącą tego, jakie mamy w Polsce świadczenia dla osób, które po części wyręczają państwo w opiece nad osobami zależnymi, w znacznym stopniu niepełnosprawnymi.

    Całą historię przedstawiła pani poseł Jagna Marczułajtis, nie będę się już do tego cofać, natomiast na pewno to nie jest coś, co wyrównuje to świadczenie. Jedynym kryterium, gdy moglibyśmy powiedzieć, że państwo polskie sprawiedliwie traktuje opiekunów, byłoby to, że takie samo świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobie, która rezygnuje z pracy po to, żeby zająć się osobą zależną, osobą niesamodzielną i niepełnosprawną, bez znaczenia kiedy powstała ta niepełnosprawność. To byłoby sprawiedliwe, konstytucyjne traktowanie opiekunów osób niepełnosprawnych. Niestety tak się nie dzieje, bo ta ustawa tylko wskazuje na kolejną grupę, która w poszczególnych latach była poszkodowana. Rzeczywiście, dobrze, że jest, natomiast nie jest to jeszcze to, do czego powinniśmy dążyć w całościowych rozwiązaniach.

    W imieniu koła poselskiego składam dwie poprawki. Pierwsza, która całkowicie jakby poprawia tę niesprawiedliwość i, po pierwsze, włącza w to grono kobiety, którym nie udało się uzyskać EWK, a które opiekowały się całe życie swoimi niepełnosprawnymi dziećmi, ale też opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, w sytuacji kiedy ta niepełnosprawność powstała po 18. roku życia. Bo czymże różni się niepełnosprawny, który zachorował przed 18. rokiem życia a po 18., jeśli chodzi o opiekę? Też jej wymaga. Podkreślę to, co powiedział poseł Winnicki, że państwo naprawdę dużo więcej wykładałoby i wykłada na osoby, którymi bliscy nie chcą się zająć, bo to jest minimum ok. 5-6 tys. miesięcznie. Więc to 1900 zł za płacenie na godne życie temu opiekunowi to naprawdę nie jest dużo. A druga poprawka. Bo po rozmowach, po posiedzeniu komisji sądzę, że państwo nadal nie będziecie chcieć wykonać tego wyroku, który jest na państwa wniosek. To państwo w słusznej sprawie parę lat temu występowaliście, a teraz, gdy macie na to wpływ, nie chcecie tego zrealizować i skazujecie ludzi starszych, schorowanych na to, żeby chodzili po sądach. Bo sądy na podstawie tego wyroku już im przyznają to świadczenie, uznają ten wyrok. I tego można byłoby oszczędzić im tą ustawą.

    Druga poprawka jest krótsza, ale wskazuje tylko na te kobiety, których wczoraj słuchaliśmy na posiedzeniu komisji, w przypadku których jedynym kryterium będzie to, czy maja symbol EWK lub inny symbol. Proszę państwa, 2 lata temu ZUS zniósł symbole. Te panie będą musiały chodzić po sądach, żeby udowadniać, że 30-40 lat temu miały EWK, ENP czy inny symbol. (Dzwonek) Panie ministrze, naprawdę, jest ich mniej więcej 8 tys. Tak policzyłam. Mam do pana prośbę. Jeżeli odrzucicie tę poprawkę, czy w styczniu, kiedy państwo zweryfikujecie tę liczbę, usiądziemy... Jeśli się pomyliłam, to się do tego przyznam. To jest tak naprawdę tylko 60 mln zł dodatkowo do tej ustawy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia