9. kadencja, 40. posiedzenie, 1. dzień (28-10-2021)

Oświadczenia.

Poseł Władysław Kurowski (tekst niewygłoszony):

    100-letnia historia klubu Dalin Myślenice

    Sport w Myślenicach ma swoją długoletnią tradycję, jego początki datuje się na lata dwudzieste ubiegłego stulecia. Już wtedy, na trawiastych błoniach, jak je wtedy nazywano, obok tartaku Pana Hołuja, młodzi myśleniczanie rozgrywali między sobą pierwsze mecze piłkarskie.

    Wiosną 1921 r. w mieszkaniu Walcherów przy ulicy Zagoniowej 5 spotkała się grupa entuzjastów sportu, wśród których byli m.in. Stanisław Jankiewicz, Gustaw Grochal, Aleksander Boryczko, Stanisław Pazgan, bracia Hołujowie i bracia Walcherowie. Celem zebrania było utworzenie klubu sportowego, który umożliwiłby młodzieży i wszystkim zainteresowanym aktywne uprawianie sportu, w szczególności piłki nożnej, w sposób zorganizowany. Założyciele nowo powstałego klubu, kierując się w swych działaniach antyczną dewizą ˝Mens sana in corpore sano˝ - ˝W zdrowym ciele, zdrowy duch˝, nadali klubowi nazwę, również wywodzącą się ze starożytności - Dyskos¹.

    Powstały klub pozbawiony był jakiegokolwiek zaplecza sportowego, nawet spotkania działaczy odbywały się w mieszkaniach jego członków. Początkowo, do prowadzenia rozgrywek wykorzystywano okoliczne łąki nad Rabą, będące własnością dworu. Wyznaczono na nich pole do gry w piłkę nożną. Bramki stanowiły prowizorycznie poustawiane tyczki². Na tak zorganizowanym boisku odbywały się pionierskie treningi piłkarskie oraz lekkoatletyczne. W 1922 r. klub zmienił nazwę na KS Uklejna i rozegrał pierwszy w Myślenicach oficjalny mecz piłki nożnej. Przeciwnikiem była drużyna KS Raba z miasta Dobczyc³. Niestety po niedługim czasie rzeka Raba pozbawiła klub boiska, które w wyniku licznych powodzi zostało całkowicie pochłonięte przez nurt rzeki⁴.

    Niezrażeni tym faktem entuzjaści sportu niemal natychmiast rozpoczęli starania mające na celu utworzenie nowego boiska. Już 1924 r., na mocy porozumienia z dzierżawcami dóbr księcia Lubomirskiego, rozpoczęto wytyczanie i budowę nowego boiska. W prace społeczne angażowali się zarówno działacze, jak i zawodnicy. Dzięki ich zaangażowaniu powstało pierwsze w Myślenicach, zgodne z przepisami, boisko do gry w piłkę nożną⁵. Boisko cieszyło się ogromnym powodzeniem wśród Myśleniczan i było miejscem organizacji nie tylko sportowych imprez.

    W 1925 dochodzi do połączenia KS Uklejna z TG Sokół, a nowo powstały klub przyjął nazwę Sokół-Podhale. Połączenie się z mającym już mocną pozycję w mieście towarzystwem gimnastycznym przyniosło klubowi duże korzyści. Obok boiska, w dyspozycji klubu znalazł się budynek Sokoła wraz z salą gimnastyczną i całym jego zapleczem. Środki finansowe Sokoła pozwoliły również na zakup tak niezbędnych strojów piłkarskich oraz piłek⁶. Dzięki dodatkowym środkom finansowym oraz coraz liczniejszemu gronu zawodników zespół Sokoła-Podhale mógł rozegrać na swoim stadionie szereg meczów towarzyskich. Klub był nie tylko organizatorem zawodów piłkarskich, lecz również uczestniczył w imprezach wyjazdowych. Najgłośniejszą z nich były turnieje o Puchar Podhala. W sierpniu 1939 r. drużyna piłkarska KS Sokół-Podhale Myślenice osiągnęła największy sukces w przedwojennej historii klubu, zdobywając podczas turnieju w Kalwarii Zebrzydowskiej Puchar Podhala⁷.

    Tragiczny rok 1939 przerwał działalność klubu. Jednak mimo zakazu uprawiania masowego sportu zawodnicy klubowi w tajemnicy spotykali się nad Rabą, aby ćwiczyć i trenować. Cały czas mogli też liczyć na wsparcie przedwojennych działaczy. Drużyna rozgrywała nieoficjalne mecze nad Rabą oraz wyjazdowe, m.in. w Dobczycach i Drogini. Największą aktywność osiągnęła w 1943 r. Dzięki kontaktom z klubami krakowskimi udało się wówczas rozegrać trzy towarzyskie mecze piłki nożnej z KS Garbarnia, KS Nadwiślan i KS Modrzejówka⁸. Pomimo że były to mecze nieoficjalne, towarzyszyło im spore zainteresowanie kibiców. Znaleźli się wśród nich nawet żołnierze niemieccy⁹. Kres jakiejkolwiek działalności sportowej położył dopiero rok 1944. Miało to związek z licznymi aresztowaniami wśród działaczy klubu w związku z ich kontaktami z partyzantką AK.

    Działalność klubu wznowiono wkrótce po przejściu linii frontu 21 stycznia 1945 r. Już 11 lutego 1945 r. w domu Państwa Pitalów przy ul. Bema 2 odbyło się zebranie myślenickich działaczy i miłośników sportu. Powracający na scenę myślenickiego sportu klub potrzebował nowej nazwy. Pośród zgłoszonych propozycji dominowały lokalne nazwy geograficzne, takie jak Raba, Uklejna czy Chełm. Ostatecznie zdecydowano się na Dalin¹⁰. Rozpoczęto przygotowania do rejestracji klubu sportowego i wyznaczono termin walnego zebrania, do którego doszło 15 marca 1945 r. w przejętym przez klub budynku Sokoła. Uchwalono na nim statut Towarzystwa Sportowego Dalin oraz wybrano nowy zarząd. Jeszcze w tym samym roku reaktywowano sekcję piłki nożnej, która wystawiła dwa zespoły w rozgrywkach zorganizowanych przez Krakowski Okręgowy Związek Piłki Nożnej oraz sekcje gimnastyczną i lekkoatletyczną¹¹.

    W kolejnych latach klub rozwijał się i powstawały kolejne sekcje, w których szeregach myśleniczanie, i nie tylko, mogli rozwijać swoje sportowe zainteresowania i pasje.

    Pierwszą sekcją, która zainicjowała powstanie dzisiejszego klubu KS Dalin, była sekcja piłki nożnej. Jednak poziom wiedzy o tej dyscyplinie w latach 20. ubiegłego wieku był bardzo ograniczony. Z uwagi na to treningi, jakie się w tym czasie odbywały, miały głównie charakter lekkoatletyczny. Mimo to sekcja lekkiej atletyki jako taka w tym czasie nie istniała. W roku 1925, kiedy doszło do połączenia klubu Dyskos i TG Sokół i pojawiły się odpowiednie warunki oraz sprzęt, sekcja rozpoczęła działalność. Zawodnicy prezentowali swoje umiejętności głównie na organizowanych festynach i podobnych imprezach.¹² Zdecydowany rozwój sekcji nastąpił w latach powojennych. W latach 1945-1948 sekcja zaczęła się rozrastać i zdobywać nowych zawodników. Należy odnotować, że w 1948 r. na odbywających się Mistrzostwach Polski w Lekkiej Atletyce we Wrocławiu junior Antoni Święch, trenowany przez Kazimierza Krygiera, zajął drugą lokatę w rzucie oszczepem.¹³ Niestety wkrótce sekcja została rozwiązana z powodu m.in. braku bieżni i bazy treningowej.

    Sekcja gimnastyczna KS Dalin działała w bardzo podobny sposób jak sekcja lekkiej atletyki. Również i ona powstała w wyniku połączenia dwóch wspomnianych już klubów. Zawodnicy sekcji prezentowali swoje umiejętności nie tylko w budynku Sokoła, ale również na różnego rodzaju imprezach plenerowych, co stanowiło doskonałą reklamę klubu.¹⁴ Warto przypomnieć fakt, że przed wybuchem II wojny światowej zawodnikiem-trenerem był Teodor Pitala. On właśnie jako jeden z nielicznych zawodników potrafił wykonać stanie na rękach na żerdziach. Po zakończeniu wojny sekcja wznowiła działalność, niestety w latach 50. z braku warunków do ćwiczeń oraz trudności finansowych sekcja została rozwiązana.¹⁵

    Kolejną sekcją, jaka działa w naszym klubie, była sekcja tenisa stołowego. Powstała ona w latach 30. XX w. i działała w budynku Sokoła. Z czasem dyscyplina ta zyskiwała coraz większą popularność. Jednak największą popularność zyskała po roku 1945. Skupiała ona w swych szeregach nie tylko Myśleniczan, ale również mieszkańców okolic. W tym czasie sekcja była organizatorem wielu turniejów o mistrzostwo Myślenic. Niestety w latach 1951-1952 znacznie zmniejszyła się liczba zawodników i postanowiono o rozwiązaniu sekcji¹⁶.

    Sekcja narciarska, która powstała w 1946 r., kierowana była przez Władysława Passelę, a następnie Zygmunta Kuzielę. Sekcja w tym czasie brała czynny udział w zawodach lokalnych oraz o odzyskanie Sprawności Polskiego Związku Narciarskiego w roku 1947¹⁷. Ciekawostką jest to, że w owym czasie organizowano również skikjöring, czyli jazdę na nartach za motocyklem. W 1955 r. odremontowano i powiększono skocznię narciarską, wybudowaną przed wojną przez S. Hołuja. Po wspomnianym remoncie na tym obiekcie odbywały się zawody z udziałem zawodników z Rabki, Nowego Targu, Zakopanego i, rzecz jasna, również z Myślenic. W latach 1951-1961 stopniowo malało zainteresowanie tą dyscypliną sportu. Ponadto brak śniegu oraz problemy finansowe zdecydowały o likwidacji sekcji. W 1992 r. doszło do częściowej reaktywacji sekcji, jednak dalsza jej działalność odbywała się w ramach Międzyszkolnego Ośrodka Sportowego.

    Sporą ciekawostką, jak już wspomniano, była sekcja motocyklowa. Założona ona została w roku 1947. Z uwagi na to, że klub nie posiadał odpowiednich środków, ani też sprzętu, zawodnicy sami musieli o to zadbać, co znacznie ograniczało ich liczbę. Treningi odbywały się rzadko i bardzo nieregularnie. Sekcja zorganizowała tylko kilka rajdów. Zawodnicy najczęściej prezentowali się przy skikjöringu, przy stacji narciarskiej. W wyniku powyższych faktów sekcja została szybko rozwiązana₁₈.

    Sekcja piłki ręcznej w szeregach KS Dalin powołana została w 1965 r. Powstanie jej klub zawdzięcza jej pierwszemu trenerowi Henrykowi Biczowi, który już po pierwszym roku istnienia sekcji wywalczył awans wraz z 18 zawodnikami z klasy B do A, gdzie występowali przez następne 2 lata. W roku 1966 do klubu jako trener zostaje przyjęty mgr Władysław Piątkowski. Kilka lat później, w roku 1971, drużyna zajmuje drugie miejsce i dzięki temu awansuje do III ligi¹⁹. Warto dodać, że wszystkie mecze odbywały się na boisku asfaltowym obok budynku Sokoła. Niestety, tak dobrze rokująca drużyna spadła do klasy A, wskutek czego odeszli czołowi zawodnicy. Oprócz odejścia czołowych graczy sekcja popadła w kłopoty finansowe, co wraz z brakiem zaplecza treningowego przyczyniło się do likwidacji sekcji.

    Sekcja zapaśnicza KS Dalin została założona w 1949 r. przez Władysława Ruska - czołowego zawodnika, a później trenera, działacza i sędziego klasy międzynarodowej. Już w następnym roku - 1950 - została zgłoszona do Krakowskiego Okręgowego Związku Zapaśniczego i nasi zawodnicy zainicjowali nieustające pasmo sukcesów na matach całej Polski oraz poza granicami kraju. Na początku lat 50. wywalczyli miejsca na podium w Mistrzostwach Województwa Krakowskiego. Następne lata to okres burzliwego rozwoju sekcji. Jest to po części zasługą ofiarnie prowadzonej pracy organizacyjnej pod kierownictwem Edwarda Święcha, a po nim Mieczysława Bartosza. KS Dalin organizuje w budynku Sokoła i w kinie Wisła różne cieszące się dużą popularnością zawody zapaśnicze z udziałem wielu znakomitych zawodników oraz drużyn z Krakowa i innych silnych ośrodków zapaśniczych. Nasi zawodnicy uczestniczyli w lidze terytorialnej juniorów i seniorów, odnosząc cenne sukcesy zarówno indywidualnie, jak i zespołowo. Z powodzeniem walczyli również w Mistrzostwach Polski Zrzeszenia ˝Budowlani˝, do którego wtedy należał nasz klub. W 1960 r. Marian Sandera zdobył srebrny medal na mistrzostwach Polski w stylu wolnym.

    Po latach sukcesów na przełomie lat 50. i 60. nastąpiło ˝obniżenie lotów˝, spowodowane po części odejściem starszych zawodników i brakiem środków finansowych. W latach 1958-1961 drużynę szkolił krakowski trener -Emil Gros, natomiast Władysław Rusek długo jeszcze wspomagał sekcję swoją wiedzą i doświadczeniem. Duże ożywienie wprowadził ˝walczący trener˝ Jerzy Grzywiński, który prowadził drużynę w latach 1961-1964.

    Pomimo bardzo skromnych środków finansowych zapaśnicy Dalinu, szczególnie na początku lat 60., należeli do czołówki krajowej, wygrywając w 1962 r. Ligę Drużynową Krakowsko-Rzeszowską oraz zdobywając dwa złote medale na mistrzostwach Polski w 1963 r. i jeden w 1965 r. W 1963 r. Dalin walczył w Myślenicach o wejście do I ligi drużynowej z KS Wisłoka Dębica. Pomimo wspaniałego dopingu kibiców w przepełnionej sali Sokoła nasi zapaśnicy przegrali 7 : 9. W latach 1964-1967 z powodu braku funduszy drużyna zapaśnicza nie była zgłaszana do zawodów drużynowych KOZZ, tylko poszczególni zawodnicy brali udział w zawodach indywidualnie, zajmując miejsca na podium. W 1965 r. WKKFiT założył w budynku KS Dalin tzw. Terenową Grupę Specjalistyczną, przydzielając nową matę. Rozpoczęto treningi z zawodnikami z Myślenic i innych miast. Niestety nie pomyślano o zabezpieczeniu finansowym i inicjatywa ta została przerwana, a połowę maty przekazano do Dobczyc dla nowo powstałej sekcji zapaśniczej.

    W 1966 r. Zbigniew Ćwierzyk zdobył srebrny medal na Turnieju Nadziei Olimpijskich i został powołany do kadry narodowej.

    Kolejny krótkotrwały zryw nastąpił w 1967 r., kiedy drużyna została zgłoszona do zawodów mistrzowskich ligi terytorialnej w stylu wolnym, a później w klasycznym. Niestety zawodnicy wzięli udział tylko w pierwszej rundzie mistrzostw, a z drugiej zostali wycofani z powodu braku funduszy. Nadal z powodzeniem startowali indywidualnie, zajmując wysokie lokaty w zawodach. W grudniu 1969 r. trenerem został Zbigniew Ćwierzyk, który wywalczył wzrost funduszy dla sekcji zapaśniczej, co zaowocowało zgłoszeniem zawodników do rywalizacji w lidze indywidualnej wojewódzkiej i ogólnopolskiej. Podczas zawodów ligowych zawodnicy zdobywali doświadczenie, walcząc i wygrywając z zawodnikami z całej Polski. W 1972 r. Ryszard Szpakiewicz zdobył srebrny medal na Młodzieżowych Mistrzostwach Polski w Radomiu i otrzymał powołanie do kadry narodowej. Razem z Władysławem Halarewiczem wywalczyli także I miejsca indywidualnie na turniejach międzynarodowych w Krakowie i w Bukareszcie. W 1979 r. na Międzynarodowym Turnieju im. Władysława Bajorka w Krakowie Marek Brytan wywalczył srebrny medal, a rok później bracia Józef i Tadeusz Czepielowie zdobyli odpowiednio medale srebrny i brązowy. Marek Horabik dwukrotnie zajął trzecie miejsce w turniejach ogólnopolskich w Dębicy - w 1978 r. i w Łodzi w 1979 r., oraz drugie miejsce w Suboticy.

    W 1980 r. pracę trenerską rozpoczął Marian Sandera, prowadząc zespół razem ze Zbigniewem Cwierzykiem. Rok później Krzysztof Kaleta zdobył brązowy medal na Międzynarodowym Turnieju im. Władysława Bajorka. W 1984 r. pracę instruktorską rozpoczął Marek Horabik. W 1990 r. na 2 lata zrezygnował z pracy trenerskiej Marek Horabik i zajęcia prowadził Marian Sandera.

    W końcówce lat 90. wyróżniali się: Bartłomiej Róg i Sławomir Jaśkowiec, który m.in. zdobył srebrny medal w Międzynarodowym Turnieju Barbórkowym w Katowicach w 1999 r. W 1999 r. w charakterze instruktora zostaje zatrudniony Ryszard Szpakiewicz, który razem z Markiem Horabikiem prowadzi sekcję zapaśniczą do dnia dzisiejszego. Także w tym samym roku rozpoczyna treningi najbardziej utytułowany zawodnik Dalinu - Maciej Szatan. Już w 2000 r. zdobywa pierwszy medal - brązowy - w Pucharze Polski. W następnych latach, 2001 i 2002, dorzuca jeszcze trzy brązowe medale zdobyte w turniejach ogólnopolskich oraz srebrny medal wywalczony w Międzynarodowym Turnieju Barbórkowym w Katowicach w 2001 r. W maju 2002 r. zdobył srebrny medal na Ogólnopolskiej Olimpiadzie Młodzieży w Kostrzyniu, a następnie wygrywając Turniej Międzynarodowy w Gabcikowie na Słowacji, zdobywa prawo startu w Mistrzostwach Europy w Odessie. Niestety, w Odessie wygrał tylko jedną walkę i po przegraniu dwóch kolejnych odpadł z turnieju. W późniejszych latach kilkakrotnie jeszcze zajmował miejsca na podium w grupie juniorów, a następnie przerwał treningi w związku z podjęciem studiów na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Maciej Szatan wszedł na stałe do historii klubu będąc pierwszym zawodnikiem startującym w barwach Klubu Sportowego Dalin na mistrzostwach Europy.

    W lipcu 2012 r. w Myślenicach zostały zorganizowane Finały Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży w Zapasach w Stylu Klasycznym. Dzięki zaangażowaniu władz miasta i powiatu, sponsorów, działaczy i zawodników sekcji zapaśniczej zawody zostały przeprowadzone bardzo sprawnie i nowocześnie. Na potrzeby organizacji zawodów Małopolski Związek Stowarzyszeń Kultury Fizycznej zakupił maty zapaśnicze, monitory, laptopy, kamery i wagi. Jeden kompletny zestaw został przekazany dla klubu na własność do użytkowania i organizacji zawodów.

    Zawodnicy naszego klubu po zakończeniu czynnej kariery sportowej z powodzeniem walczyli w zawodach dla weteranów. W 2002 r. Leszek Wójcik uczestniczył w Mistrzostwach Świata Weteranów w Zagrzebiu zajmując siódme miejsce, a dwa lata później, w 2004 r., w Mistrzostwach Polski Weteranów w Warszawie zajął drugie miejsce.

    W 2010 r. w Mistrzostwach Polski Weteranów uczestniczyli Marek Horabik i Krzysztof Klęp, zdobywając odpowiednio srebrny i brązowy medal. W późniejszych latach z dużym powodzeniem w Mistrzostwach Polski Weteranów występował Robert Proszkowiec, zdobywając medale zarówno w stylu wolnym, jak i klasycznym. Złote medale wywalczył w latach 2012 i 2016, srebrny w 2013, a brązowy w stylu wolnym w 2013 r. W 2015 r. zdobył srebrny medal w Mistrzostwach Polski w Zapasach Plażowych. W latach 2013-2014 liderami sekcji zapaśniczej byli bracia Maciej i Karol Turała, Mateusz i Andrzej Panuś, Arkadiusz i Jakub Majda oraz Karol Stachura. W połowie 2014 r. nasz klub przystąpił do Polskiego Związku Sumo i już od jesieni tego roku zawodnicy sekcji zapaśniczej zaczęli odnosić sukcesy w tej egzotycznej dyscyplinie sportu. Medale podczas mistrzostw Polski i Pucharu Polski zdobywali w latach 2014-2016: Krzysztof Szpakiewicz, Adrian Poradzisz, Andrzej Panuś, Jan Mastela, Jakub Miska, Jakub Moskała, Jan Turała, Szymon Kupnicki, Dominik i Mikołaj Krawczyk oraz Bartłomiej Grabka. W 2015 r. Krzysztof Szpakiewicz i Jakub Moskała zakwalifikowali się do Mistrzostw Europy Młodzików i wrócili z Estonii z brązowymi medalami. Jeszcze większy sukces nasi zapaśnicy zanotowali w 2016 r. Do mistrzostw Europy zakwalifikowało się czterech zawodników i wszyscy wrócili z medalami. Krzysztof Szpakiewicz i Dominik Krawczyk wywalczyli złote medale, Jakub Miska - srebrny, Mikołaj Krawczyk - brązowy. Sukcesy osiągane w zawodach sumo u części zawodników wyzwoliły silną motywację do walk zapaśniczych. W 2016 r. podczas zawodów ogólnopolskich i międzynarodowych medale zdobywali: Krzysztof Szpakiewicz, Adrian Poradzisz, Maciej Turała, Jan Mastela i Jakub Miska. W listopadzie 2016 r. Krzysztof Szpakiewicz wywalczył srebrny medal podczas Mistrzostw Polski Młodzików w Żukowie²⁰.

    Siatkówka w Myślenicach datowana jest na rok 1951. Wówczas powstała sekcja kobiet, a w 1963 r. sekcja męska. Prowadzone było zarówno szkolenie w grupach młodzieżowych, jak i seniorskich, które trwają do dnia dzisiejszego. W latach 50., 60. i 70. poszczególne drużyny z większych i mniejszym sukcesem uczestniczyły w rozgrywkach pierwszo-, drugoligowych i okręgowych. Pierwszym trenerem siatkówki był Stefan Pilch, a później Kazimierz Rusin, Jerzy Boryczko, Barbara Gablankowska, Henryk Bicz.

    Na szczególną uwagę zasługuje okres od lat 70-tych XX w. Trenerzy Jan Bałuk i Jerzy Bicz, wspomagani młodszymi kolegami, swoim zaangażowaniem spopularyzowali siatkówkę i osiągnęli znaczące sukcesy. W kategorii kobiet: 1980 r. - złoty medal Ogólnopolskiej Spartakiady Młodzieży, 1981 r. - brązowy medal Mistrzostw Polski Juniorek i w tym samym roku awans do II ligi. Przez okres trzech lat kobiety walczyły na parkietach ogólnopolskich. W 1989 r. juniorki wywalczyły brązowy medal mistrzostw Polski. Początek XXI w. to pasmo samych historycznych sukcesów. Siatkarki kolejno awansują do II ligi, następnie do I ligi i ostatecznie w 2004 r. do serii A. Dwuletni udział w najwyższej klasie rozgrywkowej kończy się siódmym miejscem i jest to największy sukces w 100-letniej historii Dalinu. Powyższe sukcesy nie byłyby możliwe bez udziału sponsorów i działaczy w osobach: Jerzego Kasperczyka, Jarosława Koska i Krzysztofa Murzyna. W tym okresie drużynę seniorską prowadził Jerzy Bicz, zarówno jako pierwszy bądź drugi trener zespołu. W kolejnych latach sztab szkoleniowy postawił na szkolenie dzieci i młodzieży, stąd mniejsze sukcesy w kategoriach seniorskich, a efekty w kategoriach młodzieżowych. Po ćwierćwieczu na siatkarskie parkiety powrócili mężczyźni, którzy kontynuują tradycję do dziś.

    Działacze sekcji w związku z problemami organizacyjnymi w KS Dalin w 2014 r. zdecydowali o powołaniu swojego stowarzyszenia. Uhonorowali swoje korzenie i postanowili występować pod nazwą SMS Dalin Myślenice, co stanowi kontynuację tradycji myślenickiej siatkówki.

    Zarówno działacze, jak i sympatycy, kibice siatkówki serdecznie dziękują za włożony wkład w rozwój tej dyscypliny sportowej: trenerom Elzie Wojtan, Elżbiecie Gablankowskiej, Teresie Sikorze, Bożenie Kosakowskiej, Pawłowi Wojtanowi, Ryszardowi Litwinowi, Leszkowi Knapikowi. To dzięki ich pracy udało się wychować wybitne siatkarki, do których należą: Anna Kucharczyk-Kosek, Agnieszka Lehman-Dybała, Joanna Podoba-Mirek, Katarzyna Tondera-Kochan, Karolina Kosek-Różycka, Aleksandra Trojan. Zawodniczki te występowały w reprezentacji Polski oraz rozgrywkach ekstraklasowych. Nie sposób wymienić wszystkie osoby i instytucje, które przez okres 100 lat wpływały na popularyzację piłki siatkowej w Myślenicach. Wszystkim serdecznie dziękujemy, a w szczególności poszczególnym władzom Gminy Myślenice²¹.

    Od początku istnienia myślenickiego klubu najpopularniejszą i cieszącą się największym zainteresowaniem dyscypliną była piłka nożna. Sekcja piłkarska działała najprężniej i wykazywała się największą aktywnością. Początki jej jednak nie były łatwe. Pierwszoplanową rolę w zapoznawaniu z zasadami piłki nożnej w początkowym okresie istnienia sekcji odgrywał mistrz szewski Ludwik Lempart. Poznał je, mieszkając jeszcze w Krakowie, przed przeprowadzeniem się do Myślenic, i dzięki temu posiadał wiedzę nie tylko teoretyczną, lecz również praktyczną. Niepoślednią rolę w zakresie szkoleniowym odegrał również słynący ze świetnej techniki piłkarskiej zawodnik z Krakowa, Henryk Kempiński²². Z kolei rolę arbitra podczas meczów przejmował zwykle cieszący się respektem nie tylko wśród młodzieży Gustaw Grochal²³.

    Pierwsze treningi piłkarskie rozpoczęto wkrótce po utworzeniu klubu. Po wyznaczeniu boiska w czerwcu 1922 r. rozegrano pierwszy mecz z drużyną KS Raba Dobczyce. Historyczne spotkanie zakończyło się zwycięstwem myśleniczan 2 : 1. Kolejny mecz rozegrano dopiero wiosną 1925 r., po ukończeniu boiska na Zarabiu. Przeciwnikiem była nowo powstała drużyna z Sułkowic. Drużyna po raz pierwszy wystąpiła na nim w jednolitych koszulkach i pod nazwą Sokół-Podhale. W kolejnych latach rozegrano mecze towarzyskie z goszczącymi w Myślenicach drużynami z Krakowa, Wieliczki, Kalwarii, Zakopanego, Nowego Targu, Dobczyc, Gdowa, Sułkowic i Świątnik Górnych²⁴.

    Najczęstszym rywalem Sokoła-Podhale była drużyna KS Raba. Rozgrywano z nią również mecze wyjazdowe w Dobczycach na boisku na błoniach nad Rabą. Rywalizacja obu zespołów ze względu na odwieczną rywalizację obu miast o prymat w regionie nabierała ponadsportowego charakteru. Obok wyjątkowej zaciętości towarzyszącej tym swoistym derbom regionu dochodziło podczas nich także i do sytuacji zabawnych.

    Począwszy od 1935 r., po powstaniu w Myślenicach drugiego klubu KS Strzelec, rozgrywano miejskie mecze derbowe. Cieszyły się one żywym zainteresowaniem wśród kibiców i wzbudzały sporo emocji. Podczas samych meczów poza wzajemnymi docinkami i żartami dochodziło nawet do sporów pomiędzy kibicami, jednak poważniejszych incydentów nie było²⁵. Spośród pozostałych spotkań towarzyskich za najbardziej prestiżowe uważano mecze z Koroną Kraków oraz z silnym w tym okresie Giewontem Zakopane. Na tak prestiżowe spotkania mobilizowano wszystkich zdolnych do gry zawodników w mieście. W meczu z drużyną z Zakopanego wzięli przykładowo udział, rodzinnie związani z Myślenicami, bracia Lubowieccy. Na co dzień byli oni graczami pierwszoligowej Wisły Kraków, lecz na własną prośbę wystąpili w tym spotkaniu. By dodatkowo podkreślić rangę wydarzenia, po raz pierwszy w narożnikach boiska umieszczono chorągiewki. Po wspaniałej grze myślenickiego zespołu mecz zakończył się imponującym wynikiem 12:2 dla Sokoła-Podhale. Spotkanie było jednak twarde i zacięte. Odnotowano po nim dwie poważniejsze kontuzje: rozbite czoło u Mariana Gorączki oraz rozbite kolano u Łętochy²⁶.

    Drużyna Sokoła-Podhale w latach 30. obok spotkań towarzyskich brała również udział w regionalnych rozgrywkach piłkarskich, znanych pod nazwą Pucharu Podhala. Ostatni z turniejów tego cyklu zorganizowano w sierpniu 1939 r. na boisku KS Kalwarianka w Kalwarii. Wzięły w nim udział cztery zespoły z Dobczyc, Sułkowic, Myślenic i Kalwarii. W finałowym spotkaniu zmierzyły się drużyna gospodarzy KS Kalwarianka oraz KS Sokół-Podhale Myślenice. Po wyrównanym spotkaniu zwyciężyli Myśleniczanie 2 : 1. Zwycięskie bramki zdobyli Witold Gorączko oraz Tadeusz Łapa²⁷.

    W okresie okupacji w 1943 r. piłkarze pod tymczasową nazwą Klub Sportowy Myślenice rozegrali trzy spotkania towarzyskie z KS Garbarnia, KS Nadwiślan i KS Modrzejówka z Krakowa. Normalną działalność sekcja wznowiła po reaktywowaniu klubu w 1945 r. pod nazwą KS Dalin Myślenice. Utworzono dwie drużyny piłkarskie, a pierwszą z nich zgłoszono do spotkań mistrzowskich KO ZPN. Celem rozgrywek było zakwalifikowanie klubów do odpowiednich klas sportowych. Kluby województwa krakowskiego podzielono na trzy grupy. Grupowym rywalem Dalinu była m.in. Wisła Kraków. Rozgrywki trwały od kwietnia do października 1945 r. Pierwszy zespół Dalinu rozegrał w ich ramach dziewięciu spotkań, a ponadto w tym okresie kolejnych 20 towarzyskich. Druga drużyna wzięła udział w pięciu spotkaniach, wygrywając cztery spośród nich.²⁸

    W roku 1952 pierwsza drużyna awansowała do klasy A, a druga przeszła do klasy B. Utworzono nawet trzecią grupę piłkarzy, którzy występowali w klasie C. Największy sukces zanotowano w 1958 r., kiedy Dalin awansował do III ligi i występował w lidze zachodniej. Rok później nastąpiła jednak reorganizacja, utworzono jedną grupę liczącą 20 drużyn. Piłkarze z Myślenic spadli do klasy A, a w roku 1963 znaleźli się w klasie B. Klub borykał się z wieloma problemami, również finansowymi. Aby ratować sytuację, podjęto decyzję o utworzeniu drużyny juniorów i trampkarzy, co w przyszłości miało zaowocować lepszymi wynikami Dalinu.

    Od roku 1967 funkcje szkoleniowca pełnił Wiesław Mikołajczyk. Mimo dużego wysiłku przez długi okres nie udawało się osiągnąć upragnionego celu. Awans do klasy A wywalczono dopiero w sezonie 1971/1972. Przez kolejne lata Dalin notował raczej skromne wyniki w rozgrywkach, plasując się zazwyczaj w drugiej części tabeli. Na nic stały się zmiany trenerów (Mikołajczyka zastąpił na trzy sezony Władysław Piątkowski, po czym funkcję trenera ponownie objął Mikołajczyk), klub nadal grał poniżej oczekiwań. Najgorszy był sezon 1974/1975, kiedy to Dalin cudem uniknął spadku, szczęśliwie wygrywając mecz z Gościbią Sułkowice 2 : 0.

    W sezonie 1979/1980 funkcję szkoleniowca objął Franciszek Szlachetka. Rok później Myślenice przeżywały radosne chwile. Dalin, z dorobkiem 21 punktów, został liderem jesieni. Runda rewanżowa także należała do udanych: na 26 spotkań klub odniósł 17 zwycięstw, 6 remisów i 3 porażki. Dzięki temu, KS Dalin wrócił do ligi okręgowej.

    W roku 1982 trenerem został Zbigniew Maczugowski. Jesienią 1983 r. Dalin zdobył aż 20 punktów, tracąc zaledwie 1 do lidera. Wiosną wywalczono kolejne 24 punkty, zajmując pierwsze miejsce w tabeli. Tym samym myślenicki klub awansował do III ligi. Historyczny awans wywalczyli: Jan Dąbrowa, Józef Górka, Aleksander Jopek, Zbigniew Lijewski, Adam Janowski, Krzysztof Wiącek, Stanisław Święch, Wiesław Bałucki, Robert Nieć, Władysław Piskorz, Ryszard Liszka, Tadeusz Swachta, Bogusław Pieron, Dariusz Ulman, Jerzy Smoleń, Andrzej Michno, Janosz Kozioł.

    Radość nie trwała jednak długo. W roku 1984 w rundzie jesiennej Dalin zdobył zaledwie 8 punktów i zajął przedostatnie miejsce w tabeli. Nastąpiła zmiana trenera. Wiosną drużyna pod wodzą Romualda Meusa zdobyła 16 punktów i ostatecznie zajęła 11 miejsce. Oznaczało to spadek i w kolejnym roku Dalin występował w lidze okręgowej. Do rozgrywek w III lidze Myślenice wróciły w 1987 r., ale znowu tylko na jeden sezon. Niekorzystna okazała się reorganizacja ligi, ponieważ utworzenie IV ligi (tzw. międzyokręgowej) oddaliło Dalin od powrotu na boiska trzecioligowe. W sezonie 1991/1992 zrobiono pierwszy krok. Piłkarze uplasowali się na pierwszej pozycji, wyprzedzając o 3 punkty Cracovię, co umożliwiło awans do wyższej klasy.

    Pierwsza runda w klasie międzyokręgowej to okres wielkich sukcesów myślenickiego sportu. Dalin z dorobkiem 25 punktów zajął pierwsze miejsce w tabeli i awansował (po raz czwarty) do III ligi. Awans ten miał miejsce pod wodzą Zbigniewa Lijewskiego. Tym razem Dalin zagościł w III lidze na dłużej, w sezonie 1993/1994 uplasował się na 9 miejscu, a rok później na 13. Wiosną 1994 r. funkcję trenera powierzono Grzegorzowi Kmicie, ale po serii porażek w maju do pracy z zespołem powrócił Zbigniew Lijewski. W rezultacie Dalin zajął 12. miejsce. Jesienią 1995 r. drużynę przejął Janusz Sputo, ale nie odniósł większych sukcesów. Na wiosnę, na czele drużyny stanął nowy trener, Wiesław Bańkosz, który spędził w Myślenicach cztery sezony. Po pierwszym okresie pracy zanotował 14. miejsce w tabeli. Runda jesienna sezonu 1996/1997 także nie była zbyt obiecująca. Piłkarze z trudem zdobyli 17 punktów, co dało im 13. miejsce. Prawdziwym przełomem okazała się pierwsza połowa 1997 r., kiedy to zawodników Dalinu okrzyknięto ˝Rycerzami Wiosny˝. W 17 meczach zdobyli aż 31 punktów, odnieśli 8 zwycięstw, przy 7 remisach i 2 porażkach. Uzyskali stosunek bramek 32 : 10, co dało im ostatecznie bardzo dobre 6. miejsce w tabeli. Była to najwyższa lokata w historii klubu i świetny prognostyk na kolejne lata.

    Pozostałe lata to kolejne sukcesy w ligowych występach. W sezonie 1998/1999 w składzie drużyny pojawiają się czarnoskórzy zawodnicy, co stanowi swoistą sensację na lokalnym piłkarskim boisku. W kolejnych latach piłkarze Dalinu z mniejszym lub większym szczęściem, ale zawsze w sposób godny reprezentowali myślenicki futbol na boiskach naszego regionu. Ostatni ˝ostry zakręt˝ w historii sekcji piłkarskiej miał miejsce w sezonie 2014/2015, kiedy to zespół z powodu złej sytuacji w klubie został wycofany z rozgrywek. Na szczęście nie trwało to długo i po wznowieniu rozgrywek drużyna szybkim awansem znów przysporzyła i przysparza nam, kibicom, dużo satysfakcji.

    Szanowni Państwo! Jak sami widzicie, sport praktycznie od zawsze stanowił część naszej myślenickiej tożsamości. Działacze, zawodnicy i wszyscy ci, którzy wpisali się w historię klubu, stanowili i nadal stanowią część pięknej myślenickiej historii klubu KS Dalin, ale również naszego miasta i regionu.

    Mam nadzieję, że będzie jeszcze wiele kolejnych pięknych kart naszej wspólnej sportowej historii.

Przebieg posiedzenia