9. kadencja, 59. posiedzenie, 2. dzień (21-07-2022)

27. punkt porządku dziennego:

Pierwsze czytanie rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej oraz niektórych innych ustaw (druk nr 2429).

Poseł Dobromir Sośnierz:

    Najpierw fascynujący fakt: amatorska rodzinna piecza zastępcza to koszt 1180 zł. Profesjonalna rodzinna piecza zastępcza kosztuje 2426 zł, pobyt w placówce - 5457 zł. Dodajmy, że w wielu zwykłych rodzinach nakłady na dziecko są tak naprawdę znacznie mniejsze niż nawet 1180 zł. I to jest taki wart zapamiętania przykład dla tych, którzy przy różnych innych okazjach popierają państwowy centralizm w imię rzekomego efektu skali, że niby jak nasze wielkie państwo weźmie i coś zamówi, wyprodukuje czy tam rozprowadzi, to ze względu na skalę pozwoli nam to zaoszczędzić. Taki argument często jest podnoszony np. w stosunku do Unii Europejskiej, przy czym nikt nigdy nie podał przykładu, żeby to zadziałało. A mamy przykład odwrotny, jak Wielka Brytania po brexicie np. musiała zamówić maseczki na własny rachunek, to zrobiła to taniej, szybciej niż Unia Europejska. Taki jest ten efekt skali w praktyce. Wszystko co państwowe jest droższe i gorsze niż prywatne i to jest świetna tego ilustracja.

    I druga uwaga ogólna. W ogóle nie rozumiem tego paradoksu, że jak człowiek chce mieć własne dziecko, to nikt na szczęście nie sprawdza jego kwalifikacji wychowawczych, a jak już to dziecko ma, to dopóki czymś strasznym urzędnikom nie podpadnie, to psycholog nie odwiedza go co 2 lata, żeby sprawdzić jego bieżące kompetencje, natomiast ta ustawa właśnie przewiduje, że zastępczy rodzice co 2 lata mają dać zarobić psychologowi i udać się po opinię na temat swoich motywacji, predyspozycji. Jakoś normalnych rodziców nikt o to nie pyta co 2 lata i dziury w niebie nie ma, więc nie rozumiem, dlaczego w przypadku adopcji trzeba tak drobiazgowo wszystko sprawdzać i dlaczego to urzędnicy, a nie np. biologiczni rodzice, mają o tym decydować. A więc uznaję tę dziedzinę prawa w ogóle jako jeszcze jeden obszar zbędnego przeregulowania, które kończy się tylko tym, że cześć dzieci, która mogłaby znaleźć sobie nowy dom, będzie latami siedzieć w państwowych ośrodkach i kosztować nas jeszcze te astronomiczne pieniądze, zamiast dać komuś szczęście i zyskać rodziców.

    Jeśli chodzi o samą ustawę, to ona oczywiście nie wprowadza tych zasad, te zasady już są. Natomiast te zmiany, które wprowadza, są w moim odczuciu ambiwalentne. Z jednej strony jest trochę pozytywnych zmian, tak jak złagodzenie niepotrzebnie wyśrubowanych wymagań w kilku miejscach. To pewnie raczej pod wpływem konieczności ekonomicznej związanej z brakiem chętnych do pracy za takie pieniądze. Są tam wprowadzane przepisy zapobiegające mnożeniu niepotrzebnych placówek, które pewnie nie byłyby potrzebne, gdyby poddać je prostej weryfikacji rynkowej, ale zawsze to pewnie jakaś racjonalizacja. Jest wymóg otwarcia tych ośrodków przynajmniej raz w tygodniu w godzinach popołudniowych, co znowu pewnie nie byłoby potrzebne, gdyby wynagrodzenie uzależnić od ich skuteczności. Wtedy one same z siebie otwierałyby się, kiedy to jest dogodne dla rodziców, żeby zwiększyć swoją wydajność. Informatyzacja rejestru, usprawnienie przepływu informacji pomiędzy sądami (Dzwonek) a ośrodkami - to też na plus. Ale z drugiej strony mamy aktualizację co 3 miesiące bieżącej sytuacji dziecka, co jeszcze bardziej uprzykrzy wszystkim życie i podniesie koszty. No i wspomniane wymagania dotyczące opinii psychologa co 2 lata. Tak że my się wstrzymamy od głosu. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia