9. kadencja, 61. posiedzenie, 3. dzień (16-09-2022)

32. punkt porządku dziennego:

Pierwsze czytanie rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach konsumenta oraz niektórych innych ustaw (druk nr 2425).

Poseł Paulina Matysiak:

    Dziękuję.

    Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko klubu Lewicy wobec rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach konsumenta oraz niektórych innych ustaw z druku nr 2425.

    Projekt dotyczy implementacji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2019/770 z dnia 20 maja 2019 r. w sprawie niektórych aspektów umów o dostarczanie treści cyfrowych i usług cyfrowych oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2019/771 z dnia 20 maja 2019 r. w sprawie niektórych aspektów umów sprzedaży towarów, zmieniającej rozporządzenie 2017/2394 i dyrektywę 2009/22/WE oraz uchylającej dyrektywę 1999/44/WE celem ustanowienia wspólnych przepisów dotyczących niektórych wymagań w odniesieniu do umów zawartych między przedsiębiorcami a konsumentami o dostarczanie treści cyfrowych lub usług cyfrowych oraz umów sprzedaży zawartych między sprzedawcą a konsumentem.

    Na wstępie należy zauważyć, że to już kolejny z szeregu przykładów, kiedy polski parlament implementuje unijne dyrektywy z opóźnieniem - przedłożone dzisiaj zmiany powinny zostać wprowadzone do lipca zeszłego roku. A to nie jest jedyny taki przypadek, bo przecież nadal nie mamy ustawy o ochronie sygnalistów, która powinna być uchwalona do grudnia 2021 r., ani prawa komunikacji elektronicznej implementującego Europejski kodeks łączności elektronicznej, które miało być uchwalone do grudnia 2020 r. i nadal czeka na uchwalenie. Te opóźnienia skutkują wprowadzaniem nowych przepisów najczęściej z bardzo krótkim okresem vacatio legis, co znów nie zapewnia odpowiedniego czasu na przygotowanie się do funkcjonowania nowych regulacji. To jest uwaga na marginesie, ale dobrze, żeby tutaj wybrzmiała.

    Celem przedłożonego projektu jest implementacja dyrektyw, które nie pozostawiają zbyt wiele przestrzeni do decyzji krajowym ustawodawcom, jednak pewne decyzje najwyraźniej podjęto.

    Ustanowiono 2-letni okres rękojmi sprzedawcy wobec konsumenta na dostarczone usługi lub towary cyfrowe lub z elementami cyfrowymi, choć możliwe było wydłużenie tego okresu, co rozszerzyłoby ochronę konsumenta i zachęciło producentów do wyrabiania trwalszych produktów. Tutaj warto zadać pytanie: Z jakiego powodu zaproponowano taki, a nie inny okres ochrony w projekcie?

    Druga kwestia to usunięcie przepisów, które dotyczą roszczeń regresowych sprzedawcy wobec poprzedników w linii dystrybucyjnej za wady rzeczy sprzedanej i pozostawienie tych roszczeń do rozstrzygania w oparciu o ogólne zasady dochodzenia roszczeń umownych. W uzasadnieniu projektu czytamy, że istniejące przepisy są źle zredagowane, przez co stanowią prawo martwe, dlatego projekt je usunie. To jest dość dziwna decyzja, skoro właśnie przydarza się okazja, żeby przy okazji tej nowelizacji przepisy te poprawić, a zapewnienie sprzedawcy większej gwarancji uzyskania odszkodowania od hurtownika lub producenta za wady rzeczy sprzedanej mogłoby sprawić, że sprzedawcy chętniej uznawaliby roszczenia konsumentów. Dobrze byłoby wiedzieć, na jakiej podstawie uznano, że te przepisy są martwe. Czy mamy jakieś dane, które pokazują, jak często były stosowane?

    Oprócz tych dwóch przypadków reszta propozycji jest w zasadzie powtórzeniem treści dyrektyw, które, jak wspomniałam na początku, już dawno powinny być wdrożone. Dlatego też klub Lewicy deklaruje poparcie dla niniejszego projektu, zaznaczając jednak, panie ministrze, dwie uwagi przywołane przeze mnie wcześniej. Dziękuję.

Przebieg posiedzenia