9. kadencja, 65. posiedzenie, 2. dzień (04-11-2022)

14. punkt porządku dziennego:

Sprawozdanie Komisji Kultury i Środków Przekazu o poselskim projekcie uchwały w sprawie upamiętnienia profesora Stanisława Fijałkowskiego w 100. rocznicę urodzin (druki nr 2705 i 2726).

Poseł Bożena Żelazowska:

    Polskie Stronnictwo Ludowe jeszcze.

    Szanowny Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! W imieniu klubu Koalicji Polskiej - Polskiego Stronnictwa Ludowego, przedstawiając stanowisko klubu wobec procedowanej uchwały, krótko tylko odniosę się do życiorysu artysty, ponieważ wspominali go pięknie moi przedmówcy, natomiast na ile czasu mi wystarczy, przytoczę kilka cytatów mocno obrazujących osobę i twórczość Stanisława Fijałkowskiego.

    Stanisław Fijałkowski urodził się w 1922 r. Po wojnie studiował w łódzkiej Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych pod skrzydłami słynnego Władysława Strzemińskiego. Przez lata Fijałkowski wystawiał swoje obrazy w galeriach i wykładał na uczelniach na całym świecie. Jest doktorem honoris causa łódzkiej Akademii Sztuk Pięknych i wiceprezydentem Międzynarodowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Drzeworytników Xylon. Jego prace można oglądać m.in. w prestiżowej londyńskiej Tate Gallery, nowojorskim Museum of Modern Art czy Muzeum Narodowym w Pradze. W Polsce dzieła Fijałkowskiego prezentowane są w Muzeum Narodowym i w wielu innych placówkach na terenie Polski.

    Abstrakcja to drugie imię Stanisława Fijałkowskiego. Stosuje ją w swoich grafikach i malarstwie. Im bardziej skromna, oszczędna jest u niego forma, tym bardziej otwarta i niedopowiedziana. Jego obrazy nie potrzebują ram, bo autor i tak każdy zamyka własnym malowanym obramieniem. To podkreślenie, że malarstwo jest inną niż rzeczywista materialnością. Stanisław Fijałkowski stawia na prostotę w formie. Jego typowymi narzędziami w obrazach czy grafikach są geometria czy cyfry. Nie jest też rozrzutny w kwestii barw. Większość jego dzieł to kompozycje skonstruowane na prostej zasadzie jednolitego kolorystycznie tła z elementami przypominającymi figury geometryczne czasem o zaokrąglonych krawędziach, co buduje mistyczny klimat. Niektóre obrazy mają zdecydowane barwy i niekiedy jakby wciągają w swą otchłań bezkres naszych marzeń, tęsknot i pragnień.

    Szukał czegoś na pograniczu abstrakcji i realności, aż stworzył własny styl pełen uduchowienia z szacunkiem dla symbolu, koloru i linii. Choć jest tradycjonalistą, nie boi się nowych wyzwań. Grafikę (Dzwonek) komputerową traktuje równie poważnie jak tradycyjną.

    Nie przytoczę wszystkich cytatów, ale chcę powiedzieć, że klub Koalicji Polskiej - Polskiego Stronnictwa Ludowego jest oczywiście za przyjęciem tej uchwały. Dziękuję. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia