9. kadencja, 79. posiedzenie, 2. dzień (12-07-2023)

21. punkt porządku dziennego:

Sprawozdanie Komisji Polityki Senioralnej oraz Komisji Zdrowia o przedstawionym przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej projekcie ustawy o szczególnej opiece geriatrycznej (druki nr 3382 i 3489).

Poseł Radosław Lubczyk:

    Pani Marszałek! Panie Ministrze! Pani Minister! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt w imieniu klubu Koalicja Polska przedstawić stanowisko dotyczące ustawy o szczególnej opiece geriatrycznej, druki nr 3382 i 3384, będącej inicjatywą ustawodawczą prezydenta RP.

    Ustawa ta wprowadza szczególne formy opieki geriatrycznej i zdrowotnej nad osobami, które ukończyły 75. rok życia. Jak doskonale wiemy ze statystyk, jesteśmy społeczeństwem, które bardzo szybko się starzeje. W ostatnim roku zanotowaliśmy rekordowy spadek liczby urodzeń, ta liczba jest najniższa od zakończenia II wojny światowej. Ponad połowa naszego społeczeństwa to ludzie w wieku powyżej 60. roku życia. Niestety, wszystko wskazuje na to, że proces starzenia naszego społeczeństwa będzie nadal postępował. W związku z tym uznać należy, że procedowana dzisiaj ustawa trafia w zapotrzebowanie związane z przyszłością Polski i Polaków. Nadrzędnym celem prezentowanej inicjatywy ustawodawczej prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej jest zapewnienie szczególnej opieki geriatrycznej osobom, które ukończyły 75. rok życia, a w konsekwencji - sprzyjanie zdrowemu starzeniu się.

    Zaproponowane rozwiązania są również wstępem do przemodelowania geriatrii w stronę podejścia środowiskowego, w ramach którego świadczenia medyczne realizowane są w pobliżu miejsca zamieszkania seniora. Niestety, procesowi starzenia towarzyszą coraz częstsze choroby. Statystyki wskazują, że osoby od 57. roku życia coraz częściej chorują na choroby przewlekłe. Wzrasta również w tej grupie śmiertelność. Wskazane jest więc korzystanie z możliwości medycyny i rozwiązań sprzyjających zdrowemu starzeniu się. Dlatego też potrzebujemy zmian w systemie ochrony zdrowia.

    Skutki ustawy będzie można ocenić na kilku płaszczyznach. Przede wszystkim istotnie poprawi się jakość życia osób starszych, które bez dodatkowego wsparcia tracą samodzielność i wymagają opieki ze strony najbliższych. Również rodziny seniorów odczują korzyści wynikające z lepszego dostępu do świadczeń medycznych i wielopłaszczyznowej rehabilitacji, które będą realizowane w Centrum Zdrowia 75+. Dzięki obecności koordynatorów opieki geriatrycznej łatwiejsze stanie się zarządzanie procesem leczenia, z kolei usługi edukatora zawodowego ułatwią pielęgnację chorującego członka rodziny.

    Nie mniej ważny jest aspekt ekonomiczny przyjętych rozwiązań. W ujęciu makroekonomicznym należy spodziewać się wzrostu wydatków na upowszechnienie szpitalnej opieki geriatrycznej oraz utworzenie centrów zdrowia 75+. Jednocześnie całościowe podejście geriatryczne jest tańsze i efektywniejsze niż obecnie realizowany model licznych konsultacji specjalistycznych i rozproszonej diagnostyki. Lepsza opieka ambulatoryjna powinna sprzyjać ograniczeniu długich hospitalizacji i zmniejszyć ryzyko konieczności włączenia form opieki długoterminowej. Pobyt w placówce całodobowej powinien być rozważany w ostateczności, jako że ta forma jest radykalną zmianą modelu funkcjonowania człowieka, a ponadto opcją bardzo kosztowną.

    Rozwiązania proponowane w tej ustawie są bez wątpienia ważne i celowe. Pojawia się jednak kilka wątpliwości. Jedną z nich jest finansowanie, które jawi się mgliście. Już w tej chwili zadłużenie szpitali powiatowych to ok. 20 mld zł. Utworzenie centrów zdrowia 75+ będzie generować dodatkowe wydatki, a bez załatwienia problemów szpitali powiatowych istnieje ogromne zagrożenie załamaniem systemu finansowania ochrony zdrowia. Zagrożeniem jest również brak specjalistów lekarzy geriatrów. Tych braków nie da się szybko uzupełnić. Warto byłoby się zastanowić nad przyspieszeniem nostryfikacji dyplomów lekarzy z zagranicy w celu uzupełnienia tej luki. Również kalkulacje wynagrodzeń dla lekarzy i personelu medycznego wydają się niedoszacowane.

    Dobrze byłoby się zastanowić nad obniżeniem wieku osób, do których jest skierowany ten program. Średnia długość życia mężczyzn w Polsce to ok. 72 lata, a kobiet ok. 79 lat. Statystycznie rzecz biorąc, ogromna grupa osób po 75. roku życia nie będzie miała możliwości skorzystania z tego programu, bo zwyczajnie do tego roku nie dożyją.

    Dlatego postulujemy obniżenie granicy tego programu przynajmniej do 70. roku życia. Centra zdrowia 70+ też brzmi dobrze, a na pewno będzie bardziej skuteczne i będzie można objąć tym większą grupę docelową.

    Nasz klub Koalicja Polska opowiada się za dalszymi pracami nad tą ustawą, którą będziemy popierać. Dziękuję. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia